Askerdeki sevdiğim beni aramıyor, fikirlerinize ihtiyacım var?

Ben de bu cümleye sığınarak akıl sağlımı korumaya çalışıyorum, birbirimize olan sevgimizin gerçekliğinden başka tutunacak bir dalım yok çünkü. Bedenler yıllarca da ayrı kalabilir, onu beş ay değil yıllarca da beklerim, yeter ki kalplerimiz ayrılmasın. O isterse ben dünden hazırım her şeyin kaldığı yerden devam etmesine... Gelsin, ben onunla her şeye varım.

Onu askere gitmeden önce o kadar bunalttım ki, anlatsam "tam dayaklıkmışsın" dersin. Ama o dönem içime başka bir insan kaçmış gibi davranıyordum, yaptığımın yanlış olduğunu bile bile yapmaya devam ediyordum. Sanki biri beni gizlice yönetiyor gibiydi, anlatamıyorum bu ruh halini. Beni ararsa asla öyle bir çıkış yapmam, on saniye bile olsa sesini duymaya çok ihtiyacım var. Suçlu olan taraf ben olduğum için çektiğim vicdan azabı bir tarafta, ayrılık acısı diğer tarafta... Nefes alamıyorum.

Yaptığımın hatanın sonuna kadar farkındayım. Bir aydır kendimi nasıl paraladığımı anlatamam. İnsanın kendisiyle mücadele etmesi gerçekten çok zor bir şeymiş. Birliğini bilmiyorum. Nereden öğrenebilirim sence? Ya da öğrenebilir miyim? Öğrenebilirsem aramayı değil direkt gitmeyi düşünüyorum.

Öyle yapayım bari, başka türlü öğrenemeyeceğim sanırım. Teşekkür ederim desteğin için.

Amin, inşallah...

Öyle yapıyorum, sabretmekten başka bir şey gelmiyor zaten elimden. Sadece bu muamma beni öldürüyor. Ben aramalı mıyım veya yanına gitmeli miyim? Ne yapsam doğru olur, bilmiyorum.

Ben de yüz yüze görüşmekten yanayım aslında. Ama sanırım aynı soyisme sahip olmayanlar ziyarete kabul edilmiyorlarmış.

Acemilikte oluyor da usta birliğinde olmuyormuş. Arkadaşların çarşı izninde gitmiş olabilirler mi? O zaman görüşebiliyorsun çünkü. Ama şu an ben çarşı iznine ne zaman çıkacağını bilmediğimden ve öğrenme imkanım da olmağından ancak ziyaretçi olarak gidebilirim.

Neyse bir şekilde halledeceğim, teşekkür ederim yorumların için.

Hatamın farkındayım. Neden böyle saçma sapan davrandığımı bilmiyorum. Askerlik süreci onun da benim de ilk kez yaşadığımız bir süreçti, belki de bunu idare etmesini bilemedik, bilmiyorum. Verdiği kararın arkasında duruyor olması takdir edilir bir şey, haklısın. Umarım doğru bir karar vermiştir, beni şehri terk etmeye itecek kadar hayattan soğutan bu ayrılık umarım doğru olandır o halde.

Tabii ki sevmez, kim sever ki? Haklısın, "ayrılalım" cümlesi benim sadece dilimdeydi, istediğim bu olmadığı halde kim bilir bunu kaç kez dile getirdim... Yapmamalıydım. Keşke pişmanlık çare olsaydı. Teşekkür ederim, amin.

Beklemeli miyim, ben mi aramalıyım. Böyle böyle delireceğim sonunda.

Ben aramayı ya da direkt ziyarete gitmeyi çok istiyorum, ama internet araştırmalarıyla hiçbir sonuca ulaşamadım. Nerede olduğunu bilmiyorum ki.

Çok teşekkür ederim güzel yorumun için.

Benim yaptığım sevgimin üzerine kumar oynamak kesinlikle değildi. O süreçteki davranışlarımı hiçbir mantık çerçevesine sokamıyorum, ama bu onun sevgisini sınamak ya da kaybetme korkum olmadığından pervasızca laflar etmek de değildi. Bilmiyorum. Bildiğim şeyse dediğini asla yapmıyor olduğu. O yüzden söylediklerin sadece yaptığım hatanın çirkin bir dille yüzüme vuruluyor olmasından ibaret.

Gerçekten bu kadar net mi? Yani psikolojik sebeplerden, bulunduğu ortamın yarattığı ruh halinden dolayı böyle davranıyor olamaz mı?

Teşekkür ederim.

Umarım öyle olur.

Arayabileceği fırsatlar oldu, biliyorum. Sorun arayıp aramaması da değil aslında, aramadığı için benden vazgeçmiş olabilir mi, yoksa sadece biraz zamana mı ihtiyacı var, bu yüzden mi aramıyor, onu bilemiyorum. Giderken aramayacağını söylediği halde içimi soğutamıyorum.

Belki de...

Bir şeyleri netleştirmeye ihtiyacım var. Aşık olduğunda mantıklı düşünemiyorsun, ben düşünemiyorum en azından. Hak etmediğini bildiğin halde bir şeyleri talep edebilirsin, insanoğlu işte...