kalbini açıyorsun.. çünkü ve kalbini açarken de eline bir bıçak veriyorsun al diyorsun bıçak burada kalp orada eğer istemiyorsa parçala.. acımasız ise o kişi.. ya da seninle aynı değeri vermiyorsa.. sana üzerine kadir kıymet bilmiyorsa senin gibi hissetmiyorsa mesela Senden alacağını almak için seninle belki seni kullanmak için aşk sözcüklerini söyledi belki sırf yalnız kalkmaktan korktuğu için bu şekilde davranıyor sahte.. işte sonra işi bittiğinde saplıyor kalbine bıçağı senin verdiğin bıçağı koruması gereken kalbi parçalıyor işte..
Eski hesabımda şöyle bir soru sormuştum bir insandaki en büyük yarayı her zaman en sevdiklerimi açar bunu soru olarak sormuştum bunu sorarken içimden şöyle bir şey geçti genelde evet en çok sevdiklerimiz hep bizdeki en büyük en kapanmayacak yarayı açıyorlar biz hayran kalıyoruz seviyoruz değer veriyoruz onlara ayırıyoruz diğer insanlardan ama onlar bizi diğer insanlarla bir görüyorlar hayat ya artık zorlamıyorum de hissetmeyi bırakmak zorunda kaldım sadece biraz ona üzülüyorum ama yani bir şeyler hissetmeyince negatif ya da pozitif hiçbir şey hissetmeyince insanın canı daha saçıyor zamanda duygularını kaybediyorsun kullanmaya kullanmaya.
İnsanın en büyük yarası yine en sevdiği en güvendiği kişiler tarafından açılır. Taş uzaktan gelmez diye bir söz vardır tam da bu soruya uygun bir söz, elin insanından daha çok canımızı acıtır sevdiğimiz kişiler. İster aşkta ister başka şeyde sevdiklerimizden daha büyük darbeler görürüz. O yapmaz deriz kendi kendinize o söylemez o bu kötülüğü yapmış olamaz deriz ama en büyük kötülüğü o kişi yapmıştır. Peki burada suçlu kimdir, o mu yoksa ona güvenen değer veren biz mi? Bazen kime ne kadar değer vermemiz gerektiğini iyi bilmemiz gerekiyor ki sonrasında çok üzülmeyelim.
Aşağı yukarı az önce yine senin sorunda paylaştığım görüşle aynı olacak yine bu görüşümde. En son bende yarayı açan kişi uzun zamandır tanıdığım, "realdeki arkadaşlarım gibisin ve iyi ki seni tanımışım" dediğim kişi açtı. Birine inanıyorsun, güveniyorsun ve ne oluyor bir sabah bir uyanıyorsun hiç bir sebep göstermeden o engellendiğini farkediyorsun. Bir gün öncesi çok güzel edilen bir sohbetten sonra böyle bir şeyle karşılaşmak insanı gerçekten yaralıyor.
Tabii en fazla yarayı her zaman en sevdiklerimiz açar. Yani bir zamanlar buna izin veriyordum, baktım yaralar çoğalıyor :D kimseye o kadar müsamaha göstermemeye karar verdim. Ne başıma çıkacak kadar değer veriyorum nede kendimden çok seviyorum. Güvenme konusuna gelirsek, kimseye güvenmiyorum. Kendime ve yaradana başka tek bir İnsana güvenim yok. Herkes önce kendini düşünür. Seni yarı yolda bırakır, çünkü kendi hissettikleri daha önemlidir. Maalesef, insanoğlu işte hem nankör hem bencil 😌💅
En sevdiğimiz değer verdiğimiz insanlar yaraladı bizi. Çünkü değer vermek Sendeki sevginin ve saygının bir parçasını karşındakine sunmuş oluyorsun. Ama o sunduğunu yerleyeksan ediyorsa eğer işte o zaman canını çok acıtmış oluyor insanın.
İnsanı bir yabancı yaralayamaz ki, kime değer veriyorsa ona gardını indirir insan. Bu nedenle en çok sevdiğinin en büyük yaraları bırakması çok da olağanüstü bir durum değil.
Bu soruda son derece açık sözlü olacağım. Benim gönlümdeki en büyük yarayı o açtı. Soruya gelirsek insanı en çok en sevdiği üzer en sevdiği kırar en büyük yarayı en sevdiğinden alır insanoğlu.
Soyle dusundugum zaman evet beni en cok o aglatti. Bende onu aglattim karsilikli yiktik birbirimizi ama simdi iyiyiz cok sukur. Gecmisi dusununce ne kadar sacmalamisiz biz oyle diyoruz bazen.
Insanın en büyük yarasını insan kendine açar en çok kendini sevmesi gerekirken başkalarını çok severek koşulsuz kabul ederek onu paramparça etmenlerine izin verir :(