Giden unutur kalan hep yanar mı?

İlgisi yok. Giden de yanar bazen. Gidiyor diye sevmiyor anlamı taşımaz.
Bazen olmayacağını anlar giden.
Ne yaparsa yapsın dikiş tutmayacağını bilmiş durumda olur.
Vazgeçmek çok daha acı yani giden bazen çok daha acı çeker.
Kalan gitti nasılsa o suçlu diye düşünerek çok daha çabuk toparlayabilir belkide.
Ama giden her zaman gidişinin pişmanlığını ve keşkesini yaşıyordur belkide.
O yüzden bilemeyiz. Kim yanar kim gerçek manada gider aslında.

Her zaman kalan taraf daha çok acı çekmiyor maalesef, gitmeye mecbur kalan tarafı hiç düşünmezler fakat bana göre bu çok daha zor. Gitmeye mecbur bırakılmak, o raddeye gelebilmek, o gücü kendinde bulabilmek, gittiğin yerde tüm geride bıraktığın şeylerin teker teker zihninine de, kalbinin içerisine de bir yumru gibi oturması, belki onca emek vermişsindir, çaba sarf etmişsindir ama sana “kal” diyen bile olmamıştır, bunun vermiş olduğu bir başka acı, özlem, sadece o kişiye değil, orada bıraktığı tüm anlara, anılara, belki birlikte yürünen yola, eve, gidilen tüm yerlere…
Giden bürün olarak gitmiyor her zaman, bir parçasını geride bırakarak gidiyor. Bu yüzden her zaman kalan değil, her zaman gidende değil kim neye mecbur bırakılmışsa, değeri anlaşılamamışsa, incinip kırılmışsa, daha çok fedakarlık göstermişse, daha çok sevmişse o acı çekiyor. Gitmekte sevdaya dahil, belki daha fazla üzülmesini istemiyordur, belki kendisi olmadan onun daha çok mutlu olacağını düşünmüştür ya da bu şekilde hissetmesi için bir çok neden vardır ortada…
Herkesin içinde ayrı bir dünya var ve herkes sadece kendi üzüntüsünü, kendi hislerini önemsiyor, kimse kimsenin yerine koymuyor kendini… Bu şekilde bencillik olan bir ilişkide sadece taraflar kendilerini kandırır. “Benim çok canımı yaktı, ben daha çok sevmiştim” gibi…
Birisi gittiği için gidene kızar, biri de “gitme” demediği için kalana işte…