Sevgiden vazgeçilmesi gerekiyor. Ben veya karşı tarafın sevgisi bitmiş ise mücadelesi de bitmiştir. Böyle durumlarda ise direkt olarak vazgeçiyorum. Çünkü ip kopmuş ucu kaçmış. Onu bir daha tutup bağlasan da fayda etmiyor. Daha fazla zorlarsan da bu sefer kavgalar büyüyor, saygısızlıklar oluyor durumlar daha da kötü oluyor. Sevginin bittiği gün benim gittiğim gündür.
Sevgi bittiyse dayanma gücüde biter insanın. Tahammülü, sabrı o saatten sonra biter tükenir. Sevgisi uğruna gösterdiği hiç bir çabanın faydasını görmediği ve değmediği an hiç düşünmeden döner arkasını gider. Vazgeçtiği zaman dönüşü olmaz artık. O vazgeçişe kadar her yolu denemiştir, ama olmamıştır. Geriye sadece gitmek kalmıştır.
Vazgeçmem için her şeyi yapmış ve hiçbir sonuç almamış olmam gerekiyor. Bunun dışında öyle en ufak pürüzde ardımı dönüp gidemem. Bu hayata resmen zorluklarla mücadele etmek için gelmişim, karşıma çıkan her şeyde de ayrı zorluklar var. Bitmeyen bir oyunun, sonsuz levelleri gibi. Birini atlıyorsun bir sonra ki bölüm daha da zorlu… Bu şekilde ilerleyince kolay olan şeylere dahi şüpheyle yaklaşıyorum, “bu kadar kolay olmamalı, kesin bir şey olacak” diye düşünmeden de edemiyorum…
Çok fazla düşünceliyim sanırım bu konularda kimseyi kırmak üzmek istemem kendimden fazla karşındakini düşünürüm ve sadece şunu söylemek isterim ben bu yüzden hiç kimseden gideeemeeem gitmem unutamam acı tatlı ne varsa hazinemdir acının insana kattığı değeri bilirim küsemem... Aaaahhh ah
Herkesi, her şeyi arkamda bırakmak istediğimden emin olmam gerekiyor. Gitmek için sebebim çok ancak cesaret ve kararlılık yok. Bunlar olmadığı müddetçe yerimden kıpırdayamam.
Yok sayılmam, keriz yerine konmam, güçsüzken üstüme basıla basıla geçilmesi, bana sırtını dönmesi. Bunları yaşadımve buunu yapan kişi sonrasında beni kazanmaya çalışsa da asla beni bulamadı