Neden kimse beni sevmiyor, ne kusurum var?

Çok mu çirkinim, çok mu kötüyüm ya da çok mu yeteneksiz, beceriksiz, iğrenç bir insanım diye çok üzülüyorum çok ağladığım ve kendimi paraladığım zamanlarım da oldu halâ oluyor da.
Fazla uzatmak istemiyorum yaşadıklarımı buraya dökmek isterdim ancak hem çok uzun olur hemde belki boşuna yazmış olurum, kimse okumaya cürret etmez...
Sadece şunu söyleyebilirim ki ne annem ne babam ne de ablalarım ne akrabalarım ne de arkadaşlarım hatta eşim beni seviyor ve bana değer veriyor... Eğer sevseler, değer verseler hissederdim sonuçta bir insanım ben. 22 yaşındayım bugüne kadar çalışmadım. Sadece 2017-2019 senelerinde İzmir'de yaşadım, 2 senelik öğrencilik hayatım geçti orada.
Bugüne kadar yüz kızartıcı bir ahlaksızlığım falan da olmadı, annem zorla kendi yiğeniyle evlendirmeye çalıştı şükür evlendiremedi. Onunla evlendiremeyince o çocukta başkasıyla evlenince iyice nefret etti benden ve bir an önce evlenmemi istiyordu onlara nispet olsun diye. Sonra görücü usulü evlendim tabi yine annemin sayesinde... Eşim bana değer veriyor sandım ilk başlarda, seviyor sandım ancak ailesinin değer vermediği hor gördüğü hatta sevmediği insanı başkası nasıl sevsin? İlk başta evliliği kaçış olarak gördüm. Kendini kurtar, ben sana hiç dokunmam sen istemediğin sürece, kendi ayaklarının üzerinde durana kadar evli kalırız istersen sen yeter ki iyi ol dese de aramızda cinsel birliktelik oldu, keşke olmasaydı pişmanım vs demeyeceğim çünkü artık yaşanılmış şeyler için keşke demek iyice mahveder beni.
Ben sadece toplum tarafından neden hazmedilmediğimi neden dışlandığımın ve neden sevilip değer görmediğimin derdindeyim.
Asla korkumu, endişelerimi yenipte işe de girmiyorum, haliyle yeni arkadaşlar da edinemiyorum.