Boşanmış cocugu olan biriyle sevgili olur musunuz?

Ben 22 o 28 yaşındaydı tanıştığımızda. Bosnamis ve 2 yaşında bir kızı vardı. Başlarda hiç problem değildi benim için. Çok şey paylaştık çok güzel vakit geçirdik tartistigimiz kavga ettiğimiz uyuşmadığımiz bir günümüz olmadı. Bir zaman sonra duygular yogunlastikca bu böyle olmadı. Farklı hissetmeye başladım. Kötü hissetmiyordum ama bu bana bı ağırlık veriyodu. Kendimi ondan uzaklastirdim fark etti ve bu konuyu konuşma kararı aldık. Biz birbirimize hiç seni seviyorum demedik. Ama çok sevdik kelimelerin önemi yoktu bunu biliyorduk. Birbirimizin çok kötü dönemlerinde tanıştık biz ilaç olmadık ama çok iyi geldik birbirimize el ele ayağa kalktık. Hayatlarımızı düzene soktuk. Ama ne kadar çok seversek sevelim bu yüzden olmadı ben kaldiramadim son kez buluşmak istedim geldi belki yarım saat hiç konuşmadan sahilde ağladık ona aldığım bazı şeyleri getirmisti o kadar ince düşünceli birisiydi ki sakladığı şeyleri görünce şaşırmıştım görmeye dayanamayacagim şeylerdi çünkü o da dayanamazdi. Ne kadr süre o soğukta oturduk ne kadar süre ağladık ne konuştuk hatırlamıyorum. Çok zordu. İlk bulustugumuz gün araba koleksiyonundan bir tane araba hediye etmişti. Son buluşmamızda eşyaların içinde kırmızı bir kamyonet gördüm bakınca. Benim için kaldırması çok zor oldu kollarimdaki ağırlığın altında bir anda ezildim. Onsuzluk boşanmış ve çocuğu olmasından daha zor gelmeye başladı. Onunla yapılacak bı listem vardı hiç birini gerçekleştiremedik yapmak istediğimiz çok şey vardı yapamadık. Şimdi geceleri küçük kırmızı oyuncak bı kamyonetle uyuyorum. Birbimizin hayatında çok büyük izler iyilesemeyecek yaralar bıraktık. Yani anlayacağınız o yükü kaldiramayacaksaniz altına girmeyin alışınca bir oyuncak arabay dünyaların anlamını yüklüyorsunuz.