Aşırı kıskançlık normal mi?

Erkek arkadaşımla yaklaşık 2 yıldır birlikteyiz. Bu zamana kadar çıkan tartışmaların yüzde 90ı benden kaynaklı. Bipolar hastasiyim 5 yıldır tedavi görüyorum, ani sinir krizlerim, ona kizmalarim, nedensizce elimde olmadan kavga cikarmalarim.. bütün bunlara rağmen benimle birlikte. Bana olan sevgisini çok derinden hissediyorum. Yanımdan asla ayrılmadı ve ayrılmıyor. Terapilerime bile benimle geliyor. Bende hayatimda ilk kez beni bukadar seven biriyle birlikte oldum ve çok baglandım. Bu bağlılık beni çok kıskanmaya itiyor. 5 yıl önce en yakınımı kaybettim, vefat etti, 2 yıl önce aldatıldim, ailemle çok sıkıntılarım var ve devam etmekte. Hepsi benim için birer kaybetme korkusu yaratıyor. Onu da kaybetmekten çok korkuyorum. Elimden uçup gidecek gibi hissediyorum. Kendisi antrenör olmak istiyor, bu konuda da zaten düşünmek dahi istemiyorum. Bende spor yapıyorum fakat kendimi yetersiz hissediyorum, kilolu hissediyorum ve kendime güvenemiyorum. Antrenör olacak olmasını düşündükçe bile kendi kendime kafamda bazı şeyler kurup, kriz geçiriyorum yine. Ara sıra arkadaşlarıyla dışarı çıkıyor, guvenmedigim arkadaşlarıyla. Beni tanıyor olması sayesinde bana sürekli resimler atar ben söylemeden, onu çok özlediğimi söylediğimde çalışmasına rağmen işyerinden bir fırsat bulup yanıma gelip benle vakit geçirip, sonra da tekrar işe dönüp mesai yapıyor. Benimle geçirdiği zamanın telafisi için.. Ne zaman kötüyüm desem koşa koşa yanıma gelir, hastalansam hastaneye götürür, evet ona kızıp bazen kötü sözler söylüyorum, bilinçsizce. Üzüldüğünü hissedip pişman olup özür diliyorum. O da herşeyi unutup hiçbişey olmamış gibi tekrar elimi tutuyor, bisey olmadı, diyor. Elbette ki sadece benimle ilgilenecek diye birsey olamaz. Arkadaşlarına guvenmedigim için huzursuzum sadece. Ilk zamanlarda bundan dolayı kavga ederdim fakat son zamanlarda darılsam bile susuyorum, belli etmiyorum. Ama o dışarda olduğu müddet boyunca da sinir krizi geçirip sabaha kadar ağlıyorum. Yine birilerini kaybetmekten, sevdiğim birilerini kaybetmekten çok korkuyorum. Bu hayatta sadece sevgilim ve bölünmüş bir ailem var. Hiç arkadaşım yok. ınsanlar beni tanıyınca bir süre sonra uzaklaşıyor. Stabil olmayan biriyle olduğunu düşün... Bir süre normal gibi görünüyorsun ondan sonra bir anda saçma sapan sebeplerden kavgalar ediyorsunuz. Hiçbir şey yapamıyorsun ilişki için... Stabilite yok. Ne kadar iyi olursan ol, karşındaki bir süre sonra kötüleşeceğini biliyor, defalarca yaşadığı için bunu... Buraya dertlenmek amaçlı yazdım. Lutfen önyargılı ve kırıcı değil de yardim etmek dert ortağı oluyormuş gibi yorum yapın..