Başıma dert almak istemiyorum, bu kafa huzurumu bozmak istemiyorum. Kimseye güvenmiyorum, bu yüzden bir ilişkiye de başlayamam çünkü bunun için güven şart fakat ben hazır değilim buna hiç bir şekilde. Gördüğüm ve yaşadığım şeylerden yola çıkarak düzgün ilişki kurabileceğin insanlar çok çok nadir, onlarda bize denk gelmiyor zaten. Bu devrin ilişkileri de tamamen sorunlarla dolu, evliliklerde aynı şekilde. Gereksiz tartışmalar, saçma sapan tavırlar, ihanetler, bitmek bilmeyen kavgalar, sağlıksız iletişimler... Çiftlerin birbirlerine huzur, mutluluk vermesi gerekirken bunlar hariç her şeyi yaşatıyorlar. Doğal olarak geri duruyorum, kafamın kaldıracağı şeyler değil hiç biri ve böyle bir ilişki yaşamaktansa, hiç ilişkim olmamasını tercih ederim...
En başta kafa dengi insan çıkmadı karşıma. Sonra ekonomik kriz var ülkede. Ciddi düşünen bir insanım. Sosyal biri değilim, 3-4 tane arkadaşım var. Yeni insan tanıma olasılığım çok düşük. İnternette, orada burada kimseye yürümüyorum da. Bazen istesem de çoğu zaman umursamıyorum.
Açıkçası denk geldiğinde hemen her kadının vakit geçirmekten keyif aldığı birisiyim ama karşı cinsi sevgili olmaya itecek yönleri bilmiyorum sanırım, çapkınlıktan ve kurdan pek anlamıyorum, insanlık oluyor hep. Belki de benim eksiğim de budur.
Valla ben evden çalışıyorum. Dışarı çıkıp gezdiğim zaman kimseyle konuşmuyorum. İnstagramdan kimseye yazmam. Çok kısır bir hayat yaşıyorum yani. Üniversite zamanında da çok reddedilince bıraktım denemeyi.
İlla sevgilin olmak zorunda mı bence değil önce kendi başına mutlu olmayı öğrenirsen kimseye ihtiyacın olmaz ve kendi yalnızlığıyla mutlu olamayan bi başkasıyla da mutlu olamaz teşekkürler