Allah’ı gördün mü? Görenler el kaldırsın 👋?

Adamın biri bir gece bir rüya görmüş:
Upuzun bir kumsal boyunca yanında Tanrı ile yürüyormuş...
Onlar yürürken tam karşılarındaki gökyüzünde, bir film şeridi gibi adamın hayatından sahneler geçiyormuş...
Sanki kumsal adamın hayat yolu imiş...
Adam kumda iki çift ayak izi kaldığında dikkat etmiş; bir çifti kendisinin bir çifti Tanrı’nın... Hayatın son sahnesi gökyüzünden geçtikten sonra adam kumdaki ayak izlerine boydan boya bakmış ve bir şey dikkatini çekmiş...
Hayat yolunun pek çok bölümünde kumda sadece bir çift ayak izi görülüyormuş...
Adam dehşet içinde fark etmiş ki, ayak izleri, hayatının en kötü, en acı anlarında ‘tek’e iniyor...
Bu olay onu fena halde rahatsız etmiş ve Tanrı’ya sormaya karar vermiş...

“Tanrım, eğer sana inanırsam, senin yolundan gidersem her zaman yanımda olacağını, her zaman yanı başımda yürüyeceğini söylemiştin...
Oysa hayat yoluma bakıyorum...
En zorlu, en kötü, en acılı anlarımda kumda sadece bir çift ayak izi görüyorum...
Hayatın kolay günlerinde yanımda yürüyorsun da, sana en muhtaç olduğum anlarda beni niye terk ediyorsun?”

Tanrı gülümseyerek cevap vermiş:

“Ben seni çok sevdim ve hiç terk etmedim...
Hayat yolundaki rahat günlerinde hep çift ayak izi gördün... Çünkü yanındaydım...
O zorlu sınav günlerinde yani en acılı, en kötü anlarında ise kumda hep tek bir çift ayak izi gördün...

Ama dikkatlice bak ayak izlerine!..

Ayak izleri teke indiğinde derinleşiyorlar... “Çünkü o sıralar ben seni kucağımda taşımaktaydım!..”

Mary Stevenson

Doğru bakan herkes görür. :-)

Bir yazı vardı sana onu aktarayım...

Burada sıkça sorulan sorular arasında yer alıyor. Lisan-ı Hâl ile nasıl anlatırım onu düşündüm.

Maksadımız Yol göstermek sadece. Kimseye de inandıracak halımız da yoktur o vakit. Biz karşımızdakine ne kadar yol göstermek istesek te eksik kalırız. Âlim değiliz.

Sabırla sonuna kadar okur iseniz, sevinirim. Maksat gönlü arzu edene faydalı olmak. Gönülde yok ise tesir edememişizdir o vakit.

Sana desem ki Allah her yerdedir. Göremezsin ama varlığını kabul edebilirsin. Bu senin bakış açına bağlı. Görmek isteyene bir çift göz yeter.

Şimdi teknoloji ve ilim çağındayız. Farzet ki eski zamanlardasın. İlk çağlarda diyelim. Mağarada yaşıyorsun evin barkın orada ya da böyle köylük bir yerdesin. Öyle hayal et ve yazdıklarımı bu yönüyle bir düşün.

Sana desem ki; Şu yediğin çiğ yumurta aslında canlı bir varlık. Biraz vakit geçince civciv çıkacak. Kocaman kuş olacak. İnanır mısın? Hayır elbet. Yumurtayı sıksan suyu çıkacak. Eee nasıl oluyor da bu sıvının içinden kuş çıkıyor. Nasıl oldu bu. Olmauan bir şey nasıl varoldu. Bir yumurtayı insanoğlu bir araya getirip yapabilir mi? Hadi yapsın görelim o vakit.

Desem ki sana; çok özür dilerim meni (sperm), bu pis su zerreciği canlı bir varlık. Bunun içinde kalp olacak, böbrek olacak, göz olacak, el olacak, göz olacak. Hem de kendi kendine inanır mısın? Hayır değil mi? Bu insan olacak hem de bebek ve sonra yürüyecek. Şimdi bu da tesadüf mü oldu. İnsanoğlu yapsın bu suyun aynısını. Hadi yapsın görelim o vakit.

Nasıl kusursuz oldu peki.

Şimdi sen bu bebek büyüdüğünde al bu örgü ipini ve şişi bana bir patik ör desen yapabilir mi? Daha konuşmayı bilmiyor. Gülersin dimi. Olacak şey mi Azizim dersin. Peki o vakit yumurtadan çıkmış, annesi olmayan bir örümcek. Doğar doğmaz nasıl oluyor da, kimse ona öğretmeden ağ örüyor. Can sıkıntısından mı? ördü. Tesadüf mü ördü. Kim öğretti ona. O zaman her doğan ne yapacağını nasıl biliyor o vakit.

Peki o bebek (insan) neden öremiyor. Onunda örmesi gerekmez mi. İşte sır burada Azizim. İnsan aciz bir varlıktır. Ama öğrenerek, akıl ederek yapar. Ey boşta kalan, aradığını bulamayan İnsanoğlu işte sen de bu durumdasın. Kâinatta hiç bir şey tesadüf değildir.

Tüm mahlûkât başıboş değildir. Allah'ın sevk-i ilahisiyle görevini yapar.

Şimdi sana desem ki Bülbül ne güzel ötüyor dimi. Kimsecikler inkar etmez o vakit. Bütün Bülbül kuşları nasıl aynı öter. Bülbül bunun farkında mı ki sesinin güzelliğinin. Peki niye durduk yere öter. Sesim güzel diye mi? İçimden geldi bir öteyim mi der. Demez Azizim, demez. Bunu akıl edemez. Bülbül güzel şakıdığını bile bilmez Azizim. O hakikati söyler, yani Allah'ı tesbih eder. O bilmese Hakikat budur. O' na öğreten de odur.

Şimdi senin eline üç tane kurumuş tahta gibi olmuş meyve çekirdeği versem. Biri armut biri elma diğeri de ayva. Bunlar küçücük bir tohum. Diyeceksin ki hepsi birbirine benziyor. Avcunun içine koysan karışacak. Hangisi hangisinin olduğunu bile bilemeyeceksin. Ama hakikat öyle değil.

Desem ki sana bak bunları toprağın altına koyacağım. Su vereceğim. Toprak onlara bakacak. Sen Elma’ sın, sen Armut’ sun, sen Ayva’ sın karıştırmayacak. Az önce sen karıştırdın. Peki nasıl toprak anlayacak. kardeşim Elma mı? Armut mu? Ayva mı? nereden biliyor. Bilemez Azizim...

Sonra bu yeşerecek fidan olacak. Sonra heybetli kocaman bir ağaç olacak. Yaprak açacak sonra çiçek verecek. Arı gelip onu polenleyecek. Arı olmadan Meyve olmaz. Arı da başka mevzu. Arı' ya gel mi dedik Azizim. Niçin geldi. Tesadüf mü geldi. Gönderen kim. Sonra kardeşim tomurcuklanıp sulu meyve verecek.

Şimdi sen o meyvenin ilk halini düşün, Az evvel kuru bir tahta şeklinde odun taneciği bir tohumdu. Nasıl sulu bir meyve oluverdi.

Sen bunlara inanır mısın. Hayatında hiç Ağaç görmemişsin, örümcek görmemişsin, bebek görmemişsin. Bu anlattıklarıma inanır mısın. Kimse inanmaz o vakit.

Unutma Azizim eski çağlardasın ve öyle kafa yor. Allah'ı bu şekilde bulabilirsin. Kainat böyledir. Nasıl bakarsan öyle görürsün.

Biz bilmeyiz. Bilmediğimizi de bilmeyiz. Ne bilir isek Allah'tan biliriz. Öğreten de O' dur.

Biz önceden var mıydık. Yok’tuk. Hiç tik. Hiç' lik ten geldik varlığa döneceğiz. Bu beden, bu göz kulak, burun, bu kalbi bize kim verdi o vakit. O verdi. O vakit biz emanetçiyiz. Bize ait olan da yoktur. Yani biz bir Hiç'iz. Yani emanetçiyiz. Sen emanete hıyanet eder misin? Etmezsin elbet.

O zaman neyin kavgasını yapıyoruz bize ait olmayan için. Yokluk ve Varlık O' nundur Azizim...