Sevdiğiniz insanı bulabildiniz mi, şu an hayatınızda mı?

Aslında karmaşık bir soru bu... Lise yıllarında inek bir öğrenci olduğum için hep platonik aşklarım oldu. Sivilce ve kilo problemi olan gözlüklü sessiz inek ama herkese yardım eden kızlar vardır ya o bendim işte. Üniversitede kilo vermeye ve kendime bakmaya başlamıştım ama bölüm derslerinin yoğunluğu nedeniyle aşka vaktim olmuyordu. Üniversite bittikten sonra kısa flörtlerim oldu ama aşk hissedemiyordum. Sonra "O"nunla tanıştım. Özgüvenli, başarılı, olgun, karizmatik, ilgili, ses tonu bile sıcacık bir adamdı... Çok değil 2 haftada anladım ona aşık olduğumu... Ardından cesaret gösterip söyledim "Senden hoşlanıyorum."diye. O muhteşem gülüşüyle yanıtladı beni "Aslında ben sarışın ve sıfır beden kadınlardan hoşlanırım çok tipim değilsin ama kafa kızsın kendine has bir albeniye de sahipsin. Sohbetin çok sarıyor. Tanıyalım birbirimizi."

Tanımaya başladık.. 8 ay sonra nişanlandık.. nişandan 3 ay sonra evlendik.

Şairin dediği gibi. "Her şey birdenbire oldu, kız birdenbire, oğlan birdenbire, aşk birdenbire..."

Aynı evde birbirimizi daha yakın tanımaya başladıkça hayal kırıklıkları geldi. Aşık olduğum adam gitmiş başkası gelmişti yerine.. Büyük badireler geçirip altında ezilirken birbirimizi ihmal ettik , yıprandık. Bebeğimiz olmuyordu. Tüp bebek denedik, o da düşük oldu. Bu süreçte psikolojik olarak bana destek olması gerekirken , gözü daha çok dışarıya kaydı.

Sonra beni artık arzulamadığını, hatta ev arkadaşı gibi görmeye başladığını söyledi.

Beni artık arzulamıyordu çünkü benimle hayatını perdeleyip özgürce yaşamak istediği "farklı" eğilimleri vardı.

Çok aşık olmuştum.

O yüzden çok yaralandım. Çok acı çektim.. Aşık olduğum adam yan odada kız mı erkek mi olduğuna emin bile olamadığım biriyle konuşup kendini tatmin ederken ben yatak odamızda onun pijamalarını koklayıp ağlıyordum.

Zamanla soğudum. Şimdi ben boşanmak istiyorum o ise rahatını bozmak istemiyor.

Diyeceğim o ki aşkı bulmak önemli değil. Onu ilk günkü gibi koruyabilmek mesele...