"Kalp midir insana sev diyen, yoksa yalnızlık mıdır körükleyen? Sahi nedir sevmek? Bir muma ateş olmak mı yoksa yanan ateşe dokunmak mı?" -Şems-i Tebrizi
Sevmek değer vermektir. Bir çiçek düşün onu hergün sulayıp sulayıp büyütmektir. Bakmak, beslemektir.. Elinden, yüzünden her halinden anlamaktır sevmek çoğu zaman hissetmektir. Herkes birbirini sevdiğini söylüyor. Şiir yazıyorlar, hediye alıyorlar birbirlerine. Sahi gerçekten tüm seviyorum diyenler seviyor mu? İçini yakıyor mu merak duygusu? Kokusunu aradığı oluyor mu bulamayınca kırıldığı..
Ateşe yanaşınca küle dönüşeceğini bilerek dokunmak, yaklaşmaktır sevmek. Yanında kaldıkça yitip gideceğinin farkında olarak, ondan vazgeçmemektir. Adeta ölümüne ruhuna ve kalbine hapsolmaktır.
Sevmek bir varlığa, bir duruma, bir ortama ya da bir insana kendini yakın hissetmektir. Yakın olmak yanında olmak istemektir. İnsanın mutlu olduğu yere yönelmesidir sevmek. Yaradılış itibariyle manevi bir ihtiyaçtır aynı zamanda. İnsan sevgisiz kendini kötü hisseder. Mutsuz hisseder. Sevgiyi hissedip bulduğu yere ise kendini ait hisseder.