Bir anlık sinirle arkadaşımın kalbini kırdım, özür dileyip pişman olduğumu yazdım ona. Sizce beni affetmiş midir?

Tavrını artık anlayamicam. Çünkü onunla konuşmaya, arkadaş kalmaya yüzüm yok artık. Onun kalbini kırdım, buna eminim.

Kendini neden bu konuda suçluyorsun?

Kalp kırdım çünkü hıncımı ondan çıkardım. Kendimi suçluyorum çünkü hatalıyım. Zor zamanımda aileme anlatamadığım şeyleri ona anlattım, o devreye girip beni korudu ama ben naptım. Azarladım resmen onu. Beni teselli etmeye çalıştı sen iyi değilsin kankam takma kafana düşündükçe daha da kötü olursun hastalanırsın düşünme boşver dedi. Bende bir anlık sinirle bi sus ya böyle demen fayda etmiyo yalnız bırak beni dedim. Çocuk beni teselli etmeye çalıştı bende onu tersledim.

Aslında teselli başka bir boyuttur. Seni teselli etmesi güzel fakat başından savar gibi “boşver”demesi de doğru bir üslup değilmiş. Doğrusu bir insana değer veriyorsan o insana tavsiye verirsin ve manevi olarak yanında bulunursun. Sen o an maneviyat istemişsin. Hiç bu yandan baktın mı?

Bende zaten o an böyle klasik teselli sözleri duymak istemedim. Bana iyi gelmiyor artık böyle klasik bilindik teselli sözleri. Anlamsız, manasiz olduğu için sinirlenip bi sus ya böyle demen fayda etmiyo yalnız bırak beni dedim. Ama bilmiyorum, çok ağır konuştum fazla tepki gösterdim gibi geliyor bana. Ever sizin dediginiz gibi ama en azından çabalayan birinin kalbini kırmış olmadım mı ben şimdi?