Evleneceğim insana güvenemiyorum neden?

Ağlıyorum. Böyle olmak istemiyorum bende gülmek istiyorum onunla olmuyor. İnanamıyorum. Sevildiğime bana kazık atmıcağına inanamıyorum bi türlü. Yoruldum artık üzmekten kendimi. Onu üzmekten. Ya bi gün beni yarı yolda bırakırsa ben onu fakir haliyle kabul ettim, ya bi gün bu kızı basit şekilde elde ettim diyip kötü kızları değerli görür severse? Ben iyi olduğum için ezilirsem neden ben çocuk gibi teslim olamıyorum hiç bi şeyi düşünmeden gülemiyorum aşkın tadını çıkaramıyorum?