Sevgilimle kaçarak evleneceğiz?

Yaşlar daha 18, doğru düzgün bi iş ortamında daha çalışılmamış anca cep harçlığı çıkartacak işlerde çalışılıp o parayla ev geçinir sanan bir yaştasınız. Daha düzgün bir işte yoğun ağar gerçekten aşırı yoran düzgün işlerde çalışmaya alışmamış en başta bunu düşünün. Yormayacak işte de çalışılır deme onlar gerçekten eve bakacak maaşlar değil. Daha koca 35 40lık adamlar krediyi kaldıramıyor kaç tane insan krediyi yettiremeyip başka kredilerle diğer kredileri kapatmaya çalışıyor. Siz daha kurulmuş yuvada hesap kitap yapabilmeyi para nasıl harcanır onu öğrenmeniz lazım. Gençlikte gerçekten basit geliyor. Ne var bunda beceremeyecek diye. İnan eşim 30una geliyor daha bi gramlık öğrenmedi ki böyleleri de çok. Siz ilk olarak para biriktirip de birikimden kurmanız lazım yuvayı. Borçla krediyle kurulan yuva illa sıkıntı oluyor. Onu geçtim yaş gerçekten genç. Kaçalım gidelim demek basit. Sen ne kadar hayatım zor kaçacağım desen de senden kötü durumdakiler var. Ben bunu yazacak telefona sahip olmamamı geçtim bunu oturup yazabilecek bi rahat ortamda değildim. Karnımı doyuramıyordum kemiklerim her zaman kırık ve çatlaktı ki ben kaçayım gideyim demedim hiç. Sevgilimin ailesi çok iyi insan deme. Kızı alana kadar herkes melek. İnan senin kaçmış olmanı insanlar çok kullanıyor ki o kaynana kayınpeder aldığın her nefesi burnundan getiriyor. Kızı alana kadar herkes iyi. Sen bu konuda aceleci davranma biraz daha büyüsün yaşın. O melek dediğin sevgilin bile cani ruhsuz çıkabiliyor. Kurtulayım derken hayatını yakma

şu an duygularını o kadar anlıyorum ki bundan 5 sene önce 17 yaşlarımdayken 2 yıllık bir ilişkim vardı benim ailevi problemlerimden dolayı ev tutmaya karar verdik. Beni sahiplenir, beraber yaşar gideriz en azından ailemden kötü olamaz diye düşündüm ama çok yanılmışım evin tutulmasına bir gün kala bana şiddet uyguladı ve kaç yıllık ilişkimiz orada son buldu. Ona inanmıştım yaşanmışlıklar da çok çok fazlaydı bu zorlukların üstesinden geliriz diye düşünmüştüm ama inan o şekilde olmuyor. Aradan seneler geçti, ailevi problemlerim yine devam etti hayatıma başka birini aldım bana beraber kalalım dedi ben de inandım güvendim arkasında durur lafının diye düşündüm o da yamuk yaptı oyalayıp durdu beni asla sorumluluk alabilecek biri değildi. Ve yıllar sonra da şunu anladım ne olursa olsun iyiki iyiki birilerine güvenip eve çıkmamışım. Daha da kötü olacakmış meğer. O yaşlarımda bende çok seviyordum çok inanıyordum kim ne olumsuzluk söylerse söylesin bir kulağımdan girip bir kulağımdan çıkıyordu ama yıllar geçince insan anlıyor ki insanın tek ilacı yine kendisiymiş, elin erkeği değil. Yorumların da bir kısmını okudum, malesef ama malesef çok doğru söylüyorlar çünkü kaçınca erkek nasıl olsa benim diye türlü türlü işkenceler ediyor dövüyor sövüyor, keşke olmasa bu tür şeyler ama malesef oluyor. Bir abla olarak sana bunları söylemek istiyorum, kimseye güvenme güzelim kimseye…sabret üniversite için çalış kendi ayaklarının üstünde dur. Kaçma gitme güvenme hiçbir erkeğe.

Yanlış yoldasınız siz ne sanıyorsunuz kendinizi ya kaçacaksınız evleneceksiniz çok mutlu olacaksınız falan mı sanıyorsunuz 18 yaşında uzun süreli ilişkiniz varmış zaten çocuksunuz nerede ilişkiniz var uzun süreli... Aptallık olur bunu yapmanız her ikiniz için de okul okuyorsunuz daha işiniz gücünüz yok bulacağınız iş ne olabilir bu yaşta yani geçim kaynağınız bile yok size kim neden kredi versin hem biraz aklınızı kullanın lütfen bal birkaç aya kalmaz pişmanlıktan kıvranacak hale gelirsin ailene de dönmekten korkarsın kalırsın ortada diyim sizin göreviniz okulunuzu okumak kaçıp evlenmek değil saygısızlık yapmayın ailenize de ne olursa olsun aileni de geçtim kendini yakma hiç mi televizyon izleyip gazete dergi okumuyorsun