Eşimle kafamız bir türlü uyuşmuyor?

Ben de 2.5 yıllık evliyim günden güne kötüye gidiyor ilişkimiz en ufak bir gelişme yok maalesef daha yeni evliyken şiddet gördüm ama ona göre bu şiddet değildi sinirlendi vurdu ne olmuş ki neyse dedim düzelir bende biraz alttan alayım evlendikten 3 ay sonra hamile kaldım zaten kavgalar tartışmalar hiç bitmiyordu aşırı stresli bir hamilelik süreci geçirdim bir oğlum oldu çocuk doğduğu ilk zamanlar gayet iyiydi bilemiyorum henüz yeni baba olmanın verdiği heyecan olsa gerek sonra daha beter bir hal almaya başladı sapıklıkları hakaretleri sürekli beni azarlamasi sürekli kusur bulmaya çalışması oğlum 7,8 aylık oldu neyse dedim spora başlayayım hem bana iyi gelir hemde doğum kilolarını vermiş olurum işte basladim iki üç ay devam ettim sonra bu bile sorun olmaya başladı akşam yarım saat çocuğa bakar mısın bende o sırada yürüyüşü mü yaparım bittikten sonra çocuğu uyuturum takılırım diyorum hayır diyor neyse dedim bu sefer ona göre bir düzen oluşturdum çocuğu uyutuyordum beyefendi rahatsız olmasin diye sonra sporumu yapıp bir duş alıp yatağa giriyordum bir süre sonra bu da sorun olmaya başladı her akşam her akşam bu ne yeter artık diye soylenmeler başladı tamam dedim bu defa gündüz spor hareket ev işi herşeyi hallediyordum birde çocuk akşam da oglumla eşimle ilgileniyordum söz de bu defa da bu ne çok sesiniz çıkıyor televizyon izleyemiyorum sizin yüzünüzden gibi gibi soylenmeler başladı (oğlum baya hiperaktif bu arada ) ona da bir cozum buldum kendimce akşam oldu mu o dizi izlediği zaman bende oğlumu parka götürmeye başladım bir saat kadar çocuk hem çok mutlu oluyordu hemde enerjisini attığı için biraz daha erken uyuyordu size yemin ederim bu defa da her akşam parktasin işte parklardan çıkmıyorsun sen zaten çocuğu bahane ediyorsun gibi gibi ciddi söylenmeler başladı karşısına oturup birşeyleri güzellikle anlatıyorum saatlerce konuşuyorum ya susuyor asla tepki vermiyor ya da çok yüksek tepkiler verip işte sus başladın yine diye bağırıp çağırıp hakeret etmeye başlıyordu en sonunda bende bagiran çağıran mutsuz biri oldum ne yazık ki herşeyi bağırarak bastırmaya çalışıyorum çünkü anlamıyor hoş bağırınca da karşıma geçip gülmeye başlıyor hadi daha çok bağır kendini yırt diye :) bilmiyorum kaç defa boşanmayı denedim nefes almama dahi izin vermiyor bu bahane gibi gelebilir ama değil kesinlikle bildiğiniz böyle kanser olucak dereceye geliyorsunuz ama ne olursa olsun asla rahat bırakmıyor bir ara ciddi ciddi kadın sığınma avine gitmeyi düşünüyordum sonra dedim saçmalama bu çocuğun günahı ne onu bilmediğin yerlerde bilmediğin insanların yanına sürükleyeceksin çocuk sağdan sola savrulacak yazsam heralde sabaha kadar bitmez bildiğim tek bir şey var bu kadar sabırla bu kadar tatlı dil bu kadar anlayış ve konuşmayla bir insan duzelmediyse kimse düzelmez :)

Ayrılma. Sakın bir daha bunu teklif de etme. Gerekirse sen alttan al. Kim daha kızgınsa digeri sussun. Insallah aranizdaki anlasmazlik duzelir.