Artık yalnız yaşlanmayı kabullendim sizce yalnız yaşlanmak kötü mü?

Allah kabul etsin ben senelerdir namaz kılıyorum zaten senin yine olmuş sevgilin tecrüben var benim bu yaşıma kadar hiç sevgilim olmadı ilişki konusunda hiçbir tecrübem de yok

Hayırlısı olsun hakkında gençsin daha yolun sonu değil benden geçti maalesef şanssızım yalnız yaşlanmaya mahkum kaldım

Ben her konuda kaybettim zaten 32 yaşına kadar hayatımda hiçbir şey başaramadım hep kaybettim çocukluğumdan belli yalnız biriyim hiç sosyal hayatım bile olmadı toplumda yerim olmadı hep dışlandım ezik görüldüm aşağılandım yalnız kaldım hep kendimi kapatarak yaşadım senelerce eve kapalı yaşadım hiç evden dışarı çıkmadım hâlâ çıkmıyorum hayatım yok ortada işsizim asosyalim yalnızım mutsuzum 32 yaşındayım ama hayatım 0 dan ibaret ben yalnızlığa mahkumum her konuda sadece aşk evlilik konusunda değil her yönden yalnızlığa mahkumum

Ailemle yaşıyorum kendime ait bir evim hayatım yok hayatımı kazanamadım ben çok kapanık kaldım çocukluğumdan belli utangaç çekingen içime kapanık sessiz biriyim hiç açılamadım kendimi aşamadım sosyal olamadım özgüvenim yok hep evdeyim senelerdir evden dışarı çıkmıyorum zaten işe giremedim dışardan korkuyorum insan içine çıkamıyorum böyle evde yalnız işsiz asosyal yaşlanıyorum

Namaz kılıyorum zaten uzun zamandır ama kabul oluyor mu bilemem çünkü kendime aileme ülkeme faydam yok işsizim rızkını kazanmadım hayatta kopuk yaşıyorum kendimi hep eve kapattım ölü gibiyim aynı dışarı çıkamıyorum maalesef korkuyorum agorafobi ilerledi iyice bir de sosyalfobi var ayrıca çekingen içime kapanık utangaç biriyim bir de sessizim insan içine topluma uyumsuzum evden dışarı çıkamıyorum senelerdir eve kapalı yaşıyorum

Kendimi hep üzdüm ve erkenden çöktüm gençliğimi de hiç yaşayamadım zaten hayata geç kaldım hayatı kaçırdım artık ailemle bile çıkamıyorum dışarı öyle bir kapanmışım ki