Eskiden garip gelirdi bana duyunca.. Ama artık garip gelmiyor. Kısaca ben ailemden hep zorbalık gördüm. Evden daha çocukken defalarcada atıldım, laf yemeler, her gün aşapılanmalar, hakaretler, hiç sosyal hayatım olmadı çünkü bir yere yollamazlardı. Cehennem hayatı yaşadım. Bazen çocukken dayanamaz ağlardım. Üniversiteyi dışarda okuyunca azda olsa rahatladım. O zamanda aç kaldım (iş bulana kadar). Ailem zengindir hep ama 5 kuruş vermezlerdi. Maddi manevi hep yalnızdım. İyi bir üniversitede iyi bir bölüm okudum. Kendim yabancı dil öğrendim vs kendimi çok geliştiridim. Hemen askere gittim ve iş hayatına girdim.
Çok çalıştım. İyi bir kariyer iş güç vs yaptım... Ben kendimi bildim bileli hep sevdiğim bir insan olsun. Ama olmadı. Kaslıyım, giyimim iyi, yani hayatım var gibi ama bu hep rededilmeler...
Beni mahvetti, özgüvenimi sıfırladı, hayattan soğuttu... Resmen her gün sanki hakaret ediliyor gibi hissediyorum. Herkes sevgili herkes elele. Kendimi yırtsam olmadı, olmuyor. Yaşta geçiyor, tüm gençliğim bir başıma geçti. Çok bir şey istemedim ki arkadaşlar. Biri beni sevsin istedim. Her insan evladı gibi sevilmek istedim. En son ne zaman mutlu oldum hatırlamıyorum. Hep redidilmek beni hayttan soğuttu, hiç bir yaşam zevkim kalmadı. Kafamı duvara vurarak veya başka bir şekilde geberip gitmeyi düşünüyorum. Böyle acizce ve aşağılanarak hayat geçmez.
Sakın bana ileride çıkar demeyin. 10 yıldır bu sözü duyuyorum. Zaten kimsede kalmadı.
tip olarak yani yüzüm bakımlı ama yakışıklı değilim.. Belki biraz yakışıklı olsam olurdu. Veya tabiri caize p*ç olsam belki olurdu. Yolda bazen benden tipsizleri görüyorum, eşine kötü davrananları görüyorum, seviyorum diye kandıranları görüyorum, herkez böyle değil ama böyle erkekler dahil seviliyor ve bunlar kadar dahi olmadım. Şimdilerde içime kapandım iyice.. Ölsem mi diyorum. Böyle ezikce yaşamak istemiyorum. Ben ölümü çıkış olarak görüyorum sanırım. Hep kimsesiz ve yalnız kalmak çok üzücü... aylardır çıkmazdayım :(
Birde size sorayım dedim. Fikri olan var mı?
Çok çalıştım. İyi bir kariyer iş güç vs yaptım... Ben kendimi bildim bileli hep sevdiğim bir insan olsun. Ama olmadı. Kaslıyım, giyimim iyi, yani hayatım var gibi ama bu hep rededilmeler...
Beni mahvetti, özgüvenimi sıfırladı, hayattan soğuttu... Resmen her gün sanki hakaret ediliyor gibi hissediyorum. Herkes sevgili herkes elele. Kendimi yırtsam olmadı, olmuyor. Yaşta geçiyor, tüm gençliğim bir başıma geçti. Çok bir şey istemedim ki arkadaşlar. Biri beni sevsin istedim. Her insan evladı gibi sevilmek istedim. En son ne zaman mutlu oldum hatırlamıyorum. Hep redidilmek beni hayttan soğuttu, hiç bir yaşam zevkim kalmadı. Kafamı duvara vurarak veya başka bir şekilde geberip gitmeyi düşünüyorum. Böyle acizce ve aşağılanarak hayat geçmez.
Sakın bana ileride çıkar demeyin. 10 yıldır bu sözü duyuyorum. Zaten kimsede kalmadı.
tip olarak yani yüzüm bakımlı ama yakışıklı değilim.. Belki biraz yakışıklı olsam olurdu. Veya tabiri caize p*ç olsam belki olurdu. Yolda bazen benden tipsizleri görüyorum, eşine kötü davrananları görüyorum, seviyorum diye kandıranları görüyorum, herkez böyle değil ama böyle erkekler dahil seviliyor ve bunlar kadar dahi olmadım. Şimdilerde içime kapandım iyice.. Ölsem mi diyorum. Böyle ezikce yaşamak istemiyorum. Ben ölümü çıkış olarak görüyorum sanırım. Hep kimsesiz ve yalnız kalmak çok üzücü... aylardır çıkmazdayım :(
Birde size sorayım dedim. Fikri olan var mı?
Aşk İlişkileri
Kadın Emeği
Gündem
Cinsel Yaşam
Güzellik & Bakım
Alışveriş & Hediyeler
Kızlar Bir Adım Öne
Tatil & Seyahat
Arabalar
Astroloji & Burçlar
Eğitim & Kariyer
Gamer
Moda & Stil
Spor
Evcil Hayvanlar
Müzik & Etkinlik
Kültür & Sanat
Para & Ekonomi
Magazin
Diziler & Filmler
Cilt Bakım
Kişilik & Karakter
Saç Bakım
Çocuk & Ebeveyn
Yeme & İçme
İnternet & Teknoloji
Ev & Yaşam
Özel Günler & Hijyen
Dünya Kupası
Aile & Toplum
Diyet & Beslenme
Sağlık
Diğer