Bununla ilgili manyak komik bir anım var. Şimdi biz lise birken 11. Sınıflarla çıkmak çok havalı bir şeydi. Ben de hep biraz büyük duruyordum neyse yemekhanede baya 11lerle muhabbete girdim, okulun havalı çocuğuyla da biraz flört etmeye başladım. Aradan bir kaç hafta geçti ve biz takılmaya falan başladık. Erkekler soyunma odasına girdim onu görmeye sonra birden çocuk bana çık dışarı diye bağırdı. Ben bir kötü ben bir fena, akşam da buluşalım mı diyince ağzına sı*tım . Meğersem ikizi varmış. Biri ata diğeri atahan olduğu için ben aynı çocuk sanıyordum. Fkfkdlslglgkdldlfk
Evet olurum. Düşünsene o kişiyi gördüğün an aklına sevdiğin erkek/kız geliyor. Güzel olur. Onunla her konuştuğumda aklıma sevgilim gelir sanki ona bakarak konuşuyormuşum gibi. Bu kimi mutlu etmez ki? Yanında değil fakat yanında gibi.
Sevgilim olduğu zaman sevgilime benzeyen birisine hiç denk gelmedim. Bazen bu konularda fazla duygusallaşabiliyorum ve kişiyi teke indirgiyorum. Ayrıldıktan sonra tabi saçlarını , mimiklerini ya da yürüyüşünü benzettiğim kişiler oldu ama o zamanda mutlu olmak yerine bir boşluk oluşmuştu. O yüzden ne eyle ne böyle diyorum.