Hiç aşk acısı yüzünden psikolojik destek aldınız mı ya da ihtiyac duydunuz mu?

Aslına bakarsan ilk aşık olduğumda platonik bir durum söz konusuydu ve 1 yaş benden büyüktü.
Kendisine akrostiş şiir bile yazmışlığım ve yazanın ben olmadığına inanmışlığı var (bir insan bu kadar küçümsenebilir) bu sebepten dolayı lise dönemimin bir kısmında depresif ve farklı düşünceler içerisinde yer yer mazoşistliğe giden evrelerden geçtim bazı duygular ile savaşma içerisinde hatta intiharı bile düşündüğüm oldu özellikle başlarında. Bir gün balkondan aşağı bakarken şu fikirler geçti aklımdan. Şimdi atlasam ne olacak? ölecek miyim? ya ölmezsem sakat mı kalırım? devam mı etmeliyim? İntiharı sorguladığımda şuna vardım. Aslında intihar korkaklıktı ve yaşamda karşılaşabileceğim olaylardan kaçmaktı. Sonuçta hayatın bana neyi getireceğini ve neyi göstereceğini bilemezdim. Sonra başka birini tanıdım ve her ayrılışta şunu öğrendim. Hiç bir zaman daha fazla sevemem herhalde çok seviyorum, dediğimde daha çok sevebildim. Büyüdükçe sevgiyi daha iyi anlamaya başladım. Ama tabi anlamadığım daha çok şey var (: karşılığı yoksa boştur üzülmeye değmez varsa da genelde insanlar ayrılmazlar ayrılmak için sevginin zarar veriyor olması gerekir ve sevgi aslında zarar vermez. Zarar veren aşktır.

Merhaba,

Hiç bir zaman kendimi bu kadar kaybetmedim. İnsanın kimseye kendinden fazla ödün vermemesi geliyor. İnsanoğlu, kişiye kafayı yedirtebilir çünkü. Önlemini alıp ona göre davranmak en sağlıklısı sanırım..