Erkeklerle arkadaş olamıyorum, kendimi erkek delisi gibi ve iğrenç hissediyorum. Nasıl çözeceğim ve bunu başka yaşayan var mı?

Küçükken erkek arkadaşlarım olurdu. Hiçbirine bakınca benden hoşlanabilir, sevgilim olma ihtimali var ya da ben ondan hoşlanabilirim diye düşünmezdim. Arkadaş olurduk sohbet ederdik öyle güzeldi ki. Her hangi bir kız arkadaşımdan farkları yoktu. Ama sonra ortaokula geçerken okul değiştirdim. Okulda bir kızla bir erkeğin karşılıklı yemekhanede oturması yasaktı, öğretmenlerimiz bize bir kızla bir erkek aynı odada kalırsa orada bir 3. Kişi olarak şeytan da vardır ve illa bir şeyler yaşanır tarzında cümleler söylerlerdi. Ben ailemden dolayı bunların doğru olmadığı bilinciyle büyüdüğümü düşünürdüm ancak şimdi görüyorum ki yıllardır erkek arkadaş edinemiyorum. Ailem bunların yanlış olduğunu söylemiş olsa da o yıllarda kurduğum arkadaşlıklar ve öğretmenlerim dolayısıyla ister istemez beynime işlemiş bu söylenenler. Hiçbir erkeğe arkadaşım gözüyle bakamıyorum. Kız arkadaşlarımın aracılığıyla edindiğim erkek arkadaşlarımaysa her cümlemi yanlış anlayabilirler, yakın davranırsam benden hoşlanırlar diye gerilerek yaklaşıyorum. ya da hepsine sanki potansiyel sevgili adayıymış gibi yaklaşıyorum. Her an biri benden hoşlanabilir ya da ben birinden hoşlanabilirim o insanlarla arkadaş olmam imkansızmış gibi. Bu durumdan nefret ediyorum. Erkek kuzenlerim var ve arkaba olduğumuz için onlarla hiç yukarıda bahsettiğim hisler olmadan zaman geçirebiliyorum. Ve çok keyif alıyorum. İstiyorum ki tanıştığım erkeklerle de tıpkı kuzenlerimle geçirdiğim gibi hiç bu rahatsız edici hisler olmadan zaman geçirebileyim. Gerçekten arkadaş olabileyim. Sizce nasıl çözebilirim bunu. Sizin de başınıza geldi mi?