Tipisizim diye sevilmeye hakkım yok değil mi?

Çoğunuz hayır olur mu öyle şey tek başına da yaşayabilirsin diyecek fakat artık bana zor geliyor hem de çok...
Bakıyorum da etrafima 14 15 hatta 7 8 yaşındaki çocuklar bile karşı cins tarafından sevip seviliyorlar. Ne yalan söyleyeyim çok zoruma gidiyor. Sanki ben erkek değilmişim ya da bir köşede unutulmusum gibi. Hickimsenin umrunda değilim.
Siz her gün anlatıyorsunuz ya yok beni aldattı yok beni sevmedi diye beni yalandan bile olsa kimse sevmedi. Valla çok güzel sevecektim ama bir şansı çok gördüler bana.28yaşına geldim. Bir kadın tarafından seni seviyorum cümlesi duymadım.
Genelde benim gibi tipeiz erkekler her önüne çıkana şansını deniyor. Birinden bir beğeniyor. Ama ben sadece hislerim olana sansımı denedim. İşim çok iyi, bakımlıyım, fiziğimde iyi ama yüzüm kötü. Buradan 10 kıza fikir amaçlı kendimi göstermişimdir. Hepsi fiziğime ve giyim tarzımı çok beğendiler ve yüz olark normalsın dediler. Aşırı iğrenilecek bir tipim yok ama bir kız da bakıp hoş çocuk demez bana.
Şimdilerde kendimle kavga ediyorum. Ne ediyorsam kendime ediyorum. Kimsenin umrunda olmadığımi intihar edip gitsem kimsenin umrunda olmayacağımı it gibi biliyorum. Bazen ölmeyi düşünür oldum. Artık böyle bir hayat istemiyorum.. Uzun süredir kendimi kötü hissediyorum. İnsanalr bazen soruyor derdin mi var diye.. artık rol de yapamıyorum
Yaşamaya, mutlu olmaya hakkım yok değil mi?