Bugun yine herkes aşık, herkes eski sevgilisinden dert yaniyor, Rus kızlarına sevdalaniyor? Klasigimiz değişmez mi hiç?

O kadar saçma bir dönem ve ortamdayız ki, insanlar dertsizlikten dert arar olmuşlar.
Özellikle şu aşk meşk konularıyla alakalı bunca dil dökenlere o kadar gülüyorum ki.
Eski kız arkadaşlarımın bir tanesini bile umursamıyorum; gelip geçmiş ve olamadığı belli, nedir bu ısrar.
Bu kadar basit yaşamaları, özellikle de böyle konuları problem olarak görmeleri..
Yıllar önce bunun farkına vardım da, uzun zamandır mücadelesini verdiğim şu sağlık sorunum tamamen soktu beynime bunu.
Yazık, gerçekten çok yazık.

Bir bebek yürümeyi öğrenene dek ortalama 200 kez düşer. Yaşamımızın en temel hareketini öğrenirken bile 200 kere düşeriz. Sürekli düşer kalkarız. Pes etmeyiz. O kadar düşmeye, acıya rağmen yürümeyi öğreniriz. Küçük bir bebekken bile bu sabırla yürümeyi öğrenirken yaş büyüdükçe en ufak bir zorlukta pes etmek ne kadar doğrudur? Belki de bir şeyden vazgeçmeden önce şunu sormak gerek; “200 kere denedim mi?”

Belki de onlar da 200 kere denemek istiyor olamaz mı :)

Sana katılıyorum. Bir avuç aptal sürüsünün arasında geziniyor gibiyim. Arada belki güzel mantıklı bir soru çıkar yanıtlarım, güzel bir sohbet olur diye geziniyorum ama 10 da 1