Ben yaşamalı mıyım?

Abazalara bakarsın, ömrümde kitap okumamış tenelekere bakarsın , kadına obje olaranlara bakarsın, gevşek her kıza yazılana bakarsın bunlar bille, evleniyorlar veya sevgilileri oluyor...
çok iyi eğitim yaptım, işimde gücümde çok başarılıyım hamd olsum gelirim çok iyi çoktan evimi arabamı aldım ama bunların hiç birinin beni mutlu etmeyeceğini biliyordum.
Benim neyim eksik, kaslı görüntüm var, çok fazla okurum yerli-yabancı. Çok uyumlu giyinirim en iyi kuafore gidiyorum, çok uyumlu parfüm kullanıyorum... elimden gelenler bunlar.
ama nerede boş beleş erkek varsa onlar mutlu ben mutsuz ve yalnızım.
Psiklojim bozuldu artık, hayattan 2,5 yıldan fazladır zevk alamıyorum.. Yıllar içinde hayat enerjim düştü ve durağan oldum. Nadiren hoşlandığım biri oluyor ve her seferinde karşılıksız.. Yaşım 29 oldu. Koca 29 yıl bom boş bir başıma geçti. dışarıdan çok güçlü birisiyim ama aylardır her gece gözlerim doluyor. Mesele sevgilimin olmaması değil, hep rededilmem :( bu tipsiz suratıma her baktığımda küfür edip lanet okuyorum yeter dayanamıyorum artık

Hayattan sıfır beklentisi olmuş birisiyim. Ölmeyi bekleyen hastalar gibi sadece yaşıyorum  keşke geberip gitsem değil mi?
Neden sizce?