Insanlar sevince havalaniyor Siz ne düşünüyorsunuz?

Aşka inancımı yitirdiğim için de pişman değilim. Tersine mutluyum. Bu sayede artık dostlarımın ve ailem gibi gördüğüm insanların kıymetini daha iyi anlıyorum. Duygularımı ütopik bir mutluluğa odakladım. Artık boşluk hissi falan da çekmem. Kafam çok rahat. Evlenmemeye niyetliyim. "Sözde aşk" ürününe sahip hiç kimseye yüz vermekle o güzel vaktimi harcayamam. :P

Aynen bir de hepsi bana ilk adımı atanlardı. Sen düşün.

Gerçekten seven, doğal olan ve böyle taktik yapmaya gerek olmayacak, milletin duygularıyla oynamayacak iyi niyetli, azıcık bile olsa mantıklı kararlar verebilen ve ciddi ciddi gerçekten bana değer veren birisi olsaydı hayır demezdim ama onlar bile kendi çıkarları için değer verMİŞ gibi yaptılar.

Benden sana tavsiye, hiç girme o topa. Sen ve benim bildiğimizin aksine daha "gerçek aşk"ın g'sinden bile haberi olmayan tipler bunlar.

Ben neden aşka inancımı yitirdim sanıyorsun? Benim kafamdaki "gerçek aşk" algısı inanılmaz masalsı bir şey. Kişiliğimde zaten bunun için çok ütopik. Bu evrende hiç bir kızın iyi niyetimi kaldırabileceğini düşünmüyorum. Başka bir evrene gitsem orada uyum sağlayabileceğim birini bulurdum ama maalesef öyle bir şey mümkün olmadığı için yalnızlığı seçiyorum. :P

Aslında ben hala öyle düşünüyorum. Sadece bu dünyada bu kadar bencil insan varken çok ütopik bir şey bu. Kimse sen ve ben gibi ömürlük ilişki kafasıyla bakmıyor emin ol.