Platonik olmak doğru mu, yoksa vazgeçip önüme mi bakmalıyım?

Bence platonik olmayı boşver önüne bak bende seninle aynı durumdayım Şimdi şöyle ben 27 yaşımda bir kızım. Ben lise okurken bir erkeği seviyordum. Onun da sevgilisi vardı ama kızı çok seviyordu çok değer veriyordu. Sonra lise 2’ye geçice ayrıldılar. Ama ben oğlan ile normal arkadaştım kızı tanıyorum ama çok uzaktan hiç merhaba bile demişliğim yok oğlan benim arkadaşımdı ve onlar ayrıldılar işte lise bitti falan ama ben hâlâ daha o çocuğu seviyordum unutamadım. Lise bittikten sonra onu 5 yıldır sevdiğimi söyledim o da zaten beni kırmadı kibarca reddetti sadece. Ama yanlış anlamayın oğlanı sevgilisinden ben ayırmadım kız oğlanı aldattığı için oğlan ayrılmıştı. İşte sonra ben çocuğa sevdiğimi söyledim ve hiç konuşmadık o kadardı zaten. Ama ben yine de onu sevmekten hiç vazgeçmedim. Ben çünkü çok sakin kibar saygılı sadık bir kızım sevdiğimi asla bırakmam vazgeçmem değer veririm terk etmem. Ama o beni sevmek zorunda değil zaten beni sevmediğini biliyordum ben sadece o sevildiğini değerli olduğunu bilsin diye onu sevdiğimi söylemiştim. Bide şöyle bir durum var ben tek çocuk büyüdüm kardeşim yok ve hep yanlızım. Çocukken birkaç tane kalp ameliyatı geçirdim dış görüntümde sorun yok ama vicudumda ameliyat izleri var. Bu zamana kadar hiçbir erkek beni sevmedi aşık olmadı hiç sevgilim olmadı. Ve ameliyat izleri yüzünden kimseyle evlenebilme şansım yok. Bu yüzden o çocuk keşke beni sevmiş olsaydı da sevilmek ne demek bende yaşasaydım diyorum hep üzülüyorum