Kardeşim kıskanmam normal mi?

17 yaşında kardeşim bile biriyle ciddi düşünüyor. Benim hiç bir ilişkim yolunda gitmiyor, hep kullanmaya çalışıyorlar ya da ayrılıyorlar. Son ilişkim bitti, tercih ettiği kız yollu gibi ama bana düşman. Beni kullandı attı sevdim, 37 yaşındaydı ben 21 yaşındayım. Hep küçümsedi, üç hafta civarı takıldık hep yaşımdan vurdu kaaleye almadı. Beni o kadar aşağılarken takıldığı kadınsa dul ve benden güzel değil. Kardeşimin dahi düzgün ilişkisi var, benim neden adam gibi bir ilişkim yok? Çok yoruldum, ciddi bir ilişki istiyorum ama ya çulsuz çapsız insanlar çıkıyor karşıma ya da çocuk akıllı. Yoruldum ben, niye böyle hayat bana karşı? Hayat bana neden bu kadar düşman? Hiç bir zaman gönülden sevdiğim de beni sevmedi, uzun ilişkim olmadı. En çok gönülden hoşlandıkların kırdı beni, en erken onlar bırakıp gitti. Hayat adaletli değil bunu çoktan anladım, ama neden hayat herkes gibi bana da aşık olduğum insanlarla evlenme fırsatı vermiyor? Bugüne kadar aşık olduğum adam sevgili bile olmadı benimle... Kimi sevsem hep onlar terk etti, aşka inancım kalmadı dedikçe hep birilerinden hoşlanıyorum. Kalbim ölsün istiyorum, hislerimin her bir kırıntısını cımbızlarla söküp olsunlar. Bu kırık yüreğim artık ruhuma ve bedenime dar geliyor.