Ben çok yoruldum artık?

Önce çocukluğumdan beri evde gerçek aile görmedim. Babam uyuşturucuya kuşandı , evdeki eşyalarımızı saatı , annem tekbaşına üstelendi evi , eğitimimizi , abim desen gereksiz ve boş ziyandan ibaret birisi değil ve o da uyuşturucu kullanıyor. Babam rahmetli oldu , annem başkasıyla evlendi mutlu olamadı. Abim küfürler yağdırdı hep başına kaktı ama hiçbirşey olmamış gibi 2 günde barıştılar. Üni okuyayım , kendime bakayım derken body shaming yapıp "heryerin güzel bir memeden eksik kalmışsın " diye baskıya başladılar , 3 sene her şekilde kabul ettiğim adam yanımdaki kişiyle yoluna devam etti. Uzaktan bakıp ne kadar umursamazsın , ne kadar güçlüsün dediler.. Oysa ben onları yormamak için , gözyaşlarımı görmesinler diye hep dimdik durdum. En küçük sorunları için ağlarken destek oldum. Ama yanımda şu an kimse yok ve ihtiyacım da yok. Sadece içimi dökmek istedim. Benim mutlu olmaya hiç umudum ve niyetim yok...