Hayatım boyunca hiç sevilmeyeceğimi hiç sevgilimin olmayacağını nasıl kabullenirim?

"Biz nadir olan tarafız, onlar sıradan!" cümlesi lütfen yanlış anlaşılmasın burada demek istediğim şey: Sürekli kandıran, aldatan, sürekli kıyafet değiştirir gibi sevgili değiştiren, sürekli ondan ona atlayan insanlar. Diğer tüm herkes başımın üstünde yeri var

Çok fazla yazmak isterim fakat karakter sınırı var. Ayırca bu sitede paylaşılan gönderiler olsun, paylaşılan görüşler olsun lütfen dikkatini verme; üzülürsün. Sorsanız buradaki tüm üyeler kusursuz, mükemmel insanlar, tek kusurlu biziz.

Yorumun için teşekkür ederim Allah şifa versin Allah kolaylık versin Allah yardımcın olsun hayat gerçekten zor herkesin hayat şartları farklı derdi sıkıntısı farklı sen daha gençsin inşaallah hayattan istediğini alırsın bence güçlüsün alırsın benim gibi güçsüz değilsin bende 32 yaşına kadar hiçbir şey yaşayamadım senelerdir yaşıtlarıma imrenerek yaşadım hâlâ imreniyorum ben hayatta istediğim hiçbir şeyi yaşayamadım başaramadım kazanamadım maalesef hep kaybettim yaşıtlarımdan her anlamda geri kaldım yetersizim zayıfım hayata karşı güçsüzüm bu yaşıma kadar hiç kız arkadaşım sevgilim olmadı bu yaştan sonra da olmaz zaten çünkü yetersizim biliyorum farkındayım ama kabullenmek zor geliyor bana belki de kabullenirim zorluyorum çünkü kendimi buna

Çok teşekkür ederim, amin; cümlemize. ♥️

Güçlü olmam gerekiyor, güçlü olamazsam bu hayatta kalamam; bu herkes için geçerli. Düşmek önemli değil, her düştüğümüzde tekrardan ayağa kalkabiliyor olmamız önemli. Yaşımım yirmi olması sizi asla yanıltmasın, ruh yaşım 40-50 yaşındaki bir insan diyebilirim. Bunun sebebi ise benim yaşadığım durumlar. Yaşıtlarıma göre oldukça olgun birisiyim, bu sebepten onlara göre sıkıcı gelebiliyorum. Fakat böyle olmaktan asla rahatsız değilim; güçlü kalıyorum, daha mantıklı kararlar veriyorum.

Lütfen geç olmadan kendinize gelin, silkilin. İlk önce kendinize saygınız olsun, öz güveniniz olsun. Bu ikisi olduktan sonra her şey zamanla olur. Böyle kötü düşünerek hiç bir yere varılamaz, kendinize yazık ediyorsunuz. Belki sizi anlamıyorum gibi gözükebilirim ama inanın bana sizi çok iyi anlıyorum (empati yeteneğim çok kuvvetli) öyle ya insanı anlamak, hayatı anlamaktır. Günümüzün en büyük problemi insanı anlamak.

Kendinize mutlu olduğunuz bir hobi oluşturun ve bu hobileriniz den diğer insanlara bahsedin. Kitap okuyun, ufkunuzu açın, bakış açınızı değiştiriniz, Topluluğa karışmaya çalışın, dost edinmeye çalışın. Bak mesela küçük bir kardeşin olabilirim, konuşabiliriz. :) Tamam, ilk başta zor olabilir ama inanın yapacaksınız. Oturmak ile olmaz, girişken olmak gerek.

Lütfen sizden tek ricam böyle düşünceler ile kendinizi heba etmememiz. Yaşınız daha genç, çabalayın.

Sırf seni yanıtlayayım diye hesap açtım sen ne değerli ne mert bir insanmışsın umarım istediğin yere gelir yetimlerin zorluğu biraz olsun hayatta hafifler ve mutlu bir hayat yaşarsın abim benim kendine çok dikkat et aynı benim gibi düşünüyorsun

Hiç sevgilim olmadı gençliğim hep yalnız geçti

Benimde olmadı kral 24 yaşındayım ve insanlar şaşırıyorlar alay ediyorlar kendileri o kız yok bu kız derken 10 tane kızla konuşuyorlar e insanların duygularıyla oynuyorlar iyi bok yiyor zannediyorlar anlına yazılmıştır biri çıkar karşına hem sahte bir ilişkiden se yalnızlığına şükret şimdi aşkın adı cinsellik sevginin adı menfaat olmuş ne yazıkki

Evet ama gençliğimde olmadıysa yaşlanınca hiç olmaz sonuçta gençliğim yalnız geçti yaşlanıyorum ve herşey zorlaşıyor

Hmmm çok karartmışsın kendini içine kapanmışsın peki çekingen birimisin yani daha önce hiç arayış işine girdin mi

Veya madem çok bunaldım Anneler hazır kıta beklerler bunun için söyle hemen bulurlar birini kısmetin de varsa

Ben çocukluğumdan belli utangaç çekingen içime kapanık asosyal özgüvensiz biriyim bu yaşıma kadar açılamadım ve 32 yaşındayım ama hâlâ işsizim hayatımı kazanamadım evlenmek için birikimim yok ailemde bu halimle bana kız bulamaz zaten bende kabullenmekten başka çare bulamadım ama kabullenmek zor geliyor

İyi de bir yerinden tutmalısın artık hayatın bir işe gir çalış yani kız arkadaş manasında söylemiyorum ama yuva kurmak aile olabilmek için elin ekmek tutuyor ve çalışıyor olmalısın ki birini bulduğun zaman o insanı babasının evinden çıkartacak ve onun üstüne titreye eksin ne aç nede açıkta bırakacaksın sen herşey den önce çalışmaya başla yani bir adım at ve hayatın bir köşesinden başla Bi 6 ay çalış mesela sigortan olsun kredi falan çeker bir şekilde kurarsın yuvanı hem iki gönül bir olunca samanlık seyran olur demişler

Ben hayata karşı yetersiz zayıf güçsüz kaldım yani fazlasıyla kapanık kaldım hiç açılamadım özgüvenim yok sosyalfobi agorafobi çekingenlik özgüvensizlik hepsi var evden dışarı bile çıkamıyorum

Ya arkadaş çevrende mi yok bir arkadaş ortamın takıldığın erkek tayfası falan

Hayır hiç yok

Tahmin etmiştim kendine arkadaş edin bu senin için çok zor evet ama zaman akıp gidiyor yaşım geçti deme hiç bir zaman bir adım atmak için geç değil ve iyi bir piskolok bul ve yardım al bu da çok önemli ve bir iş bul gir çalış tecrübe kazan

he bir de kendini beğenmiyor musun?

Çekingen asosyal özgüvensiz biriyim