Yaziklar olsun, sevgisi bu kadar miydi?

Ben daha önce biriyle birlikteydim o da aniden ara vermek istedi. Maalesef cok baglanmistim ve depresyona girdim lanet olsun. Hastalandim. Aylar sonra karsima cikti tekrar. Neyse konusmaya basladik tekrar. Evinde benim yaptigim portrenin olmadigini farkettim. Portre yok dedim, kaldirdim dedi. Öbür odada gibisinden anladim. Sonra hic bir daha görmedim. Cizim yapiyorum ve iki günlük emegimdi. Bugün bir dizi izlerken, sevgilisinin verdigi hediyeye önem vermeyip atan bir kiz hikayesine denk geldim ve aklima „acaba o cöpe felan mi atti belki o da aynisini yapti“ diye düsündüm. Bugün yine konuyu actim ve gercekten de attigini ögrendim. Hem de bana bir de diyor ki „zaten resimden yapmistin sanki fotokopi yapip üstünen kalem gecmis gibi görünüyordu“ dedi. Benim tarzim zaten fotorealizm yani apaynisini yapmak. Canli da yaparim ama yine öyle görünür dedim. Tamam insallah sen bir daha yaparsan bas köseye asarim onu dedi. Kusura bakma bir daha yapamam. Ayrica emegimi hislerimi hice sayman hic hos degil, bana bastan digruyu söyleyebilirdin dedim ve aglama krizini engelleyemedim (hastaligim var maalesef bipolar ve sinirda kisilik bozuklugu). Bu yüzden böyle stresli üzüntülü durumlarda aniden depresif hale girip aglamami durduramiyorum. Neymis biz ara vermnisiz ve yeniden baslamisiz, o döneme ait oldugu icin unutmaliymisiz. Simdi siz söyleyin bana ben mi yanlis düsünüyorum. Allah askina dogru karar veremiyorum birinin illa dogru veya yanlis yaptin demesine o kadar ihtiyacim var ki. Ney dogru yanlis ayirt edemez oldum.