Ağır başlı olma sorunsalı?

İstemiyorum. Kişiliğimden memnun değilim

kendini tanı günlük yaz ve basıl olmak istiyorsan yaz görüceksin yavaş yavaş olucak. yüz yüze zorlanırsın bu yüzden sanaldan başla

Bilmiyorum gerçekten. İçten gelen bir durum galiba. Ben küçüklüğümde böyle değildim fazla hareketli fazla çılgındım. Nolduysa ortaokula geçince oldu işte. Kendi kendime içime kapandım. Öyle psikolojimi etkileyen bir durum da olmadı şükür.. Böyle mutlu değilim kendim için de değişmek istiyorum nasıl yapabilirim?

Bende senin gibiydim küçükken çok cıvıl cıvıldım büyüdükçe ailemle düşüncelerimizin çok zıt olduğunu anladım fikirlerim hayata bakış açım değişti sonrada kimsem kalmadı içe kapandım. Ailemle fazla da konuşmuyorum ama ileride eşim olursa ve kendi evimiz olursa çok neşeli olacağıma inanıyorum. Seninde böyle bir yaşanmışlığın vardır belki geçmişten gelen? Çünkü insan birden içe kapanmıyor mutlaka birşey olması gerekiyor

Açıkçası babam fazla baskıcı ve sert biri.. Bugüne kadar hep diken üstünde durdum. Bağırıp çağırıp hakaret etmek için fırsat kolladığı anları bilirim. O yüzden pek rahat olamadim hep bi kasıntı halim var. Hep onun istediği biri gibi olmaya çalıştım sonuç ise köreldim işte. Hayat enerjisi olmayan ne istediğini bile tam bilmeyen hobileri olmayan sabah akşam telefonda vakit geçiren biri oldum. Daha 19 yaşındayim ama 60 yaşında birinden farkım yok

Seni çok iyi anlıyorum çünkü bende babam yüzünden böyleyim 😃. Zamanında özgüvenimi çok kırdılar ben toplum içinde konuşurken kaşlarını hep çatardı bende hep korkardım acaba yanlış birşey mi yapıyorum diye sonradan işe içe kapandım. Şimdide sen niye böylesin diye söyleniyorlar şaka gibi🤦🏽‍♀️. Bende şu an evdeyim kitap okuyorum belgesel vs izliyorum kendimi yinede geliştirmeye çalışıyorum. İmanımı kuvvetlendirdim bu zamanda Allaha sığındım bilmiyorum inançlı mısın.. Onun yanında bugün İngilizce öğrenmeye başlayacağım. Vaktim böyle geçiyor işte

Sen kendini bilgiye öğrenmeye adamıșsın. Onu zamanında bende denedim. Ama bi yerden sonra devamı gelmedi ondan da sıkıldım bana çok katkısı oldu yalan yok ama sosyal olarak hic bişey değişmedi zaman akıp geçiyor ama ben bu yaşlarımı bu şeklide geçirmek istemiyorum ilerde 50 li yaşlara geldiğimde kimseye anlatacak komik güzel eğlenceli anılarımın olmaması beni üzüyor hatırlayip gülümseyecek biseyim yok. Eminim ilerde çok pişman olucam. Çünkü lisede doya doya geçirmedigim zamanlar için bile şu an pişmanlık duyuyorum keşke diyorum ama harekete geçemiyorum işte. Dilediğim gibi rahat olamıyorum hep ailemin baskısını üzerimde hissediyorum gerci onlar böyle olmasa bile benim içimde heves var mı orası da muamma.. Beni üzen diğer şey ise arkadaşlarımın benden sıkılıp uzaklaşması.. Yanımda eglenip gülemiyorlar onların da enerjisini sömürüyorum sanki. Bir bakmışım yeni gelen insanlarla kaynasip beni umursamiyolar. Onlara da bi yandan hak veriyorum kim istemez neşeli eğlenceli arkadaşi olup günlerini dolu dolu geçirmeyi? Benim yanımda içleri kararıyor adeta.. Nasıl yaşım gibi davranırım değişirim bilmiyorum gerçekten

Biz baya benziyoruz hakikaten..

Ayy yeminle baştan sona kadar tıpa tıp bensin. Hiç arkadaşım yok hatta sürekli kendimi yalnızlığa istiyorum elimde olmadan 😕 bir yerden sonra kabullendim işe karakterim böyle diyorum bende kendimle eğlenmenin yollarını arıyorum dans falan ediyorum. Üzülüyorum bu duruma ama benimde elimden birşey gelmiyor

İtiyorum *