İlişkiye girmemiş, başkasıyla konuşup, sohbet eden, ciddi arayışta olan kocanızı affeder miydiniz?

Kocam akademisyen.
Çalışkan, görünürde kötü alışkanlığı yok.

(Arka planda mastürbasyon alışkanlığı olduğunu düşünüyorum. Orası ayrı)

Tartışmalar ve sorunlarımız vardı.
Mutlu günlerimiz ve anılarımız da vardı.
O sorunlar da çözülür ümidiyle evliliğimiz devam ettiriyordu. Ben öyle sanıyordum en azından.
Çocuğumuz yok bu arada.
Kocamı evden işe işten eve gelir sanardım.
İşteyken ve uzak arkadaş çevresinde kendi mizacına uygun eş arayışındaymış uzun süredir meğer.
İtiraf etmiyor, sessiz kalıyor ama konuşmuşta birileriyle. Görüşmüş, gezmiştir de...
Aldattın mı, beni diye sordum. Kızdı. Öyle bir şey bana yakışmaz başta. Sen beni ne sanıyorsun. Dedi.
Sonuçta başkalarıyla konuşmuşsun.
Sen, benim yüzüme gülmüyorken, beni aile sorunlarımızla derde gömüp gittiğinde başkasına gülüyor, onunla sohbet ediyormuşsun meğer dedim.

Sonra pişman oldu.
Birkaç aydır vicdan azabıyla evine ve bana daha düşkün ve kendini affettirmeye, kötü hatıraları unutturmaya çalışıyor ama baba şefkati, abi gibi. Evlendiğimizden beri böyle zaten. Erkekliği çok zayıf. Bunu başka evlilikle mi kapatmaya çalıştı, o yüzden arayışa girmiş olabilir.
Yani aşık erkek değil.
Neyse.
Ben unutamıyorum geçmişi.
Dışarıda üzgün sanıyorken, onun etkinliklere katılıp, yıllardır mizacına uygun kişilere eş adayı olarak baktığını bilmiyordum. cinsel hayatım hiç yoktu o kadar istekliydim yine de evde kendi kendime yandım ama aldatmadım hiç.
Affedemiyorum. Unutamıyorum.
Hatırlayıpta acı çektiğimde, bunu yaşattığı için ölsün istiyorum.
Öldüğünü düşününce de biraz üzülüyorum.
Yine de vicdansız ve bencilliğini unutamıyorum.