Bana sapık dilenci dedi, kalbim çok kırıldı, ben sapık bir dilenci miyim?

Geçen ay sabah işe giderken metroda bir kız gördüm. Görür görmez aşık oldum ona. Çalıştığı yere kadar takip ettim onu. Ufak bir dükkanda tezgahtarlık yapıyordu. Onu görme arzusu ile yanıp tutuşuyordum, sapık damgası yemeden onu izlemenin yolunu buldum. Dilenci kıyafetleri bulup çalıştığı yerin tam karşısına dilenci gibi kurulup oturdum. Camın ardından onu doya doya izliyor ve hiç dikkat çekmiyordum. 1 ay boyunca her sabah oraya gider kapısının önüne güller ve güllerin içine bir şiir yazıp bırakırdım. Gülleri bıraktıktan sonra yine yerime kurulur dilenci rolüne bürünürdüm. O gülleri her gördüğünde gülümsüyordu ve bu beni çok mutlu ediyordu. Gülüşünde cenneti yaşıyordum. Onları benim bıraktığımı hiç anlamadı, oysa ben her zaman tam arkasındaydım. Hiç dönüp bana bakmadı. Daha fazla dayanamadım ve dün son güllerimi kapısına bıraktım, son şiirimi de yazdım, ona bu gülleri bırakanın arkasındaki dilenci olduğunu itiraf ettim. Twitter adresine baktım etraf sapık dilencilerle doldu yazmış. Oysa ben para dilencisi değildim, aşkının dilencisiydim. Beni çok kırdın Ayşegül cennet olsan seni kalbime gömer giderim