Merhaba arkadaşlar,
34 yaşındayım,
8 yıldır evliyim,
Iki tane dünyalar güzeli evladım var (çok şükür).
Almanyada yaşıyorum.
Eşim, çocuklarım, ailem dinim ve işimin haricinde hiç bir meşguliyetim yok.
Kumarım, içkim, gece hayatım dışarı ayağım, aldatmam yok. Hayat standartlarım ortalamanın ustünde, iyi bir gelirim geniş bir dairem var.
Eşime ev işlerinde yardım eder, çocuklarımla ilgilenirim. Aslında imkan nispetinde çocuklarımın altını da alır, yıkar yedirir içirir giydiririm. En geç iki gune bir büyük cocukla dışarı cıkar parka giderim ve her gece ben uyuturum.
Kucük yavru 5 aylık.
Eşime ve cocuklarıma karşı cömertim, evimde her eksiği giderir alışverişi de yaparım.
Eşim cocuklarla ilgilendiğinden ondan sabah kalkıp ben işe giderken bana kahvalti hazırlamasını veya takım elbise-gömleğimin utülenmiş olmasını beklemem.
Kendi utümü kendim yapar, kahvaltimıda yapar giderim.
Elimden geldiğince iyi bir insan olmaya çalışırım.
Bunlara rağmen,
Eşim beni adam yerine koymaz. Kafasına yatmayan, canının istemedigi hiç bir şey yapmaz. Istemedigi bir sey olsa, ricanın bini bir fayda etmez. Kendisnin kırılabileceği bir sey olursa kendinde bana karşı her şeyi söyleme hakkı görür.
Örneğin: o. cocugu, pic, senin ağzına s***ım ,.. veya ogluma "oğlum, git pic babana söyle televizyonu kapatsın" gibi ifadeler kullanır. Annemlere zaten yalvar yakar götüremezsin. Eve misafir kabul etmez, mecbur kalırsın buyur edersin bir aileyi, odasından cıkmaz, hazırlık yapmaz.. Hata kabul etmez. Kıskanclık tavan. Çocuklarıma aşırı derecede bağırır. Onun nazarında iyi bir baba değilim, çocuklarimla yeteri ilgilenmiyorum..
Bu sebeplerle hep kavga ederiz. En son artık belki yokluğumda azıcık değerimi anlar diye evden çıktım gittim.. bir hafta oldu. Oğlumla konuşmak için arıyorum.
Hala bana: bunların hesabı ağır olacak, sana hesabını soracağım, seni affetmiyeceğim diyor ve hala, sen şöyle kötüsün, sen bizi biraktın, senden adam olmaz, bir bok olmaz gibi ifadeler kullanıyor. Zerre miktarı bir uzgünlüğü pişmanliğı yok.
Ne yapacağımı şaşırdım.
Diyeceksiniz ki, bu zamana kadar niye devam ettin, şimdi niye duzelmesini bekliyorsun...
Öncelikle çok sevdim,
Çok merhametliyim,
Çocuklarımdan ayrı kalmaya dayanamiyorum,
Kokularını bile özlüyorum.
Şimdı asıl sorular:
1. Bu kadın ben ne yapsam benim kıymetimi anlar,
2. Eve geri dönmelimiyim?
3. Sizce ben nerde hata yapıyorum veya yaptım.
Teşekkür ederim.
34 yaşındayım,
8 yıldır evliyim,
Iki tane dünyalar güzeli evladım var (çok şükür).
Almanyada yaşıyorum.
Eşim, çocuklarım, ailem dinim ve işimin haricinde hiç bir meşguliyetim yok.
Kumarım, içkim, gece hayatım dışarı ayağım, aldatmam yok. Hayat standartlarım ortalamanın ustünde, iyi bir gelirim geniş bir dairem var.
Eşime ev işlerinde yardım eder, çocuklarımla ilgilenirim. Aslında imkan nispetinde çocuklarımın altını da alır, yıkar yedirir içirir giydiririm. En geç iki gune bir büyük cocukla dışarı cıkar parka giderim ve her gece ben uyuturum.
Kucük yavru 5 aylık.
Eşime ve cocuklarıma karşı cömertim, evimde her eksiği giderir alışverişi de yaparım.
Eşim cocuklarla ilgilendiğinden ondan sabah kalkıp ben işe giderken bana kahvalti hazırlamasını veya takım elbise-gömleğimin utülenmiş olmasını beklemem.
Kendi utümü kendim yapar, kahvaltimıda yapar giderim.
Elimden geldiğince iyi bir insan olmaya çalışırım.
Bunlara rağmen,
Eşim beni adam yerine koymaz. Kafasına yatmayan, canının istemedigi hiç bir şey yapmaz. Istemedigi bir sey olsa, ricanın bini bir fayda etmez. Kendisnin kırılabileceği bir sey olursa kendinde bana karşı her şeyi söyleme hakkı görür.
Örneğin: o. cocugu, pic, senin ağzına s***ım ,.. veya ogluma "oğlum, git pic babana söyle televizyonu kapatsın" gibi ifadeler kullanır. Annemlere zaten yalvar yakar götüremezsin. Eve misafir kabul etmez, mecbur kalırsın buyur edersin bir aileyi, odasından cıkmaz, hazırlık yapmaz.. Hata kabul etmez. Kıskanclık tavan. Çocuklarıma aşırı derecede bağırır. Onun nazarında iyi bir baba değilim, çocuklarimla yeteri ilgilenmiyorum..
Bu sebeplerle hep kavga ederiz. En son artık belki yokluğumda azıcık değerimi anlar diye evden çıktım gittim.. bir hafta oldu. Oğlumla konuşmak için arıyorum.
Hala bana: bunların hesabı ağır olacak, sana hesabını soracağım, seni affetmiyeceğim diyor ve hala, sen şöyle kötüsün, sen bizi biraktın, senden adam olmaz, bir bok olmaz gibi ifadeler kullanıyor. Zerre miktarı bir uzgünlüğü pişmanliğı yok.
Ne yapacağımı şaşırdım.
Diyeceksiniz ki, bu zamana kadar niye devam ettin, şimdi niye duzelmesini bekliyorsun...
Öncelikle çok sevdim,
Çok merhametliyim,
Çocuklarımdan ayrı kalmaya dayanamiyorum,
Kokularını bile özlüyorum.
Şimdı asıl sorular:
1. Bu kadın ben ne yapsam benim kıymetimi anlar,
2. Eve geri dönmelimiyim?
3. Sizce ben nerde hata yapıyorum veya yaptım.
Teşekkür ederim.
Aşk İlişkileri
Kadın Emeği
Gündem
Cinsel Yaşam
Güzellik & Bakım
Alışveriş & Hediyeler
Kızlar Bir Adım Öne
Tatil & Seyahat
Arabalar
Astroloji & Burçlar
Eğitim & Kariyer
Gamer
Moda & Stil
Spor
Evcil Hayvanlar
Müzik & Etkinlik
Kültür & Sanat
Para & Ekonomi
Magazin
Diziler & Filmler
Cilt Bakım
Kişilik & Karakter
Saç Bakım
Çocuk & Ebeveyn
Yeme & İçme
İnternet & Teknoloji
Ev & Yaşam
Özel Günler & Hijyen
Dünya Kupası
Aile & Toplum
Diyet & Beslenme
Sağlık
YKS2026
Diğer