Aşk İlişkileri 
YKS2026 
Gündem 
Dünya Kupası 
Güzellik & Bakım 
Alışveriş & Hediyeler 
Kızlar Bir Adım Öne 
Tatil & Seyahat 
Arabalar 
Astroloji & Burçlar 
Eğitim & Kariyer 
Gamer 
Moda & Stil 
Spor 
Evcil Hayvanlar 
Müzik & Etkinlik 
Kültür & Sanat 
Para & Ekonomi 
Magazin 
Diziler & Filmler 
Cilt Bakım 
Kişilik & Karakter 
Saç Bakım 
Çocuk & Ebeveyn 
Yeme & İçme 
Cinsel Yaşam 
İnternet & Teknoloji 
Ev & Yaşam 
Özel Günler & Hijyen 
Aile & Toplum 
Diyet & Beslenme 
Sağlık 
Diğer 
Yazacağım mesaj:
Anneciğim, seni öz anneme olan sevgimden bir parça bile ayırmadığımı biliyorsun, bu yüzden sana ve iletişimimize güvendiğim için yazıyorum, çünkü bunun aksi olsaydı önemsemezdim, insan kendini hep düşündüğününe, sevdiğine ve saydığına açar. Sevgi ve saygı yapay değildir. Sana da Ahmet''e de saygım ve sevgim sonsuz ve her zaman öyle de kalacak. Ama benim kalbimi görmüyor olman artık gerçekten beni çok yoruyor. Ben sizden sevgi dışında hiçbir şey istemedim, hiçbir zaman, kötülük yapmak, saygısızlık yapmak veya hata yapmak da istemedim, yapmadığımı da düşünüyorum. Ama ben iki taraflı oluşan ufak bir pürüzde bile tek taraf olarak bin misli ile ağır ve kılıç kadar keskin cevaplar almaktan, sözler işitmekten çok yoruldum. Benim en ufak reaksiyonumda (ki bunlar da hiçbir zaman benim başlattığım tek taraflı şeyler olmadı) çok ağır laflar işittim, ne nankörlüğüm kaldı, yeri geldi bana hayvan dedin, hatam olmadığı zaman bile hatan var dedin, senin bir dediğini iki etmeyen bana güvenmediğini belirttin ben kendimi ifade bile edemeden. Yanlış anlama lütfen ben bunların hiçbirine karşı çıkamdım, çıkmam, sen büyük olansın, annesin, takdir ve son söz her zaman senin buna saygı duymak ve susmaktır benim yerim. Fakat "Kılıçların açtığı yaralar iyileşir ama, dilin açtığı yara iyileşmez" demiş Hz. Ali. Cidden böyle, keşke yapılan ufak şeyler gibi bu sözler de uçup gitse. Ama maalesef hayatım o kadar zor ve ağır ki, bu hissettiklerimi ne seni, ne Ahmet'i ne de kendimi üzmemek adına belirtmek durumundayım. Küçük yaşlardan beri hep bir sorumluluğum oldu; dersler, aile, yetimlik vs. Yaşıtlarımdan çok daha olgun olduğumu düşünerek, iki olgun insan olarak ve seni ve görüşlerini önemseyen, saygı duyan biri olarak sana yazmak istedim. Seni çok sevsem ve saygı duysam da akıl ve beden sağlığım için artık bunları hak etmediğimi söylemek durumundayım. Hayatı benim için trajik hale getirecek değil huzur verecek insanlara ihtiyacım var. Aile insanın limanıdır. Sen lütfen benim için dalgalı bir deniz olma, sığınacağım liman ol. Seni seviyor ve kararı sana bırakıyorum. Kararına ne olursa olsun saygı duyacağım hep duyduğum gibi. Ya limanım olursun ve fırtınadan kaçar sana ve Ahmet'e sığınırım ya da bu şekilde kalbimden ve ruhumdan her gün biraz biraz daha bir şeyler gider.
Anneciğim, seni öz anneme olan sevgimden bir parça bile ayırmadığımı biliyorsun, bu yüzden sana ve iletişimimize güvendiğim için yazıyorum, çünkü bunun aksi olsaydı önemsemezdim, insan kendini hep düşündüğününe, sevdiğine ve saydığına açar. Sevgi ve saygı yapay değildir. Sana da Ahmet''e de saygım ve sevgim sonsuz ve her zaman öyle de kalacak. Ama benim kalbimi görmüyor olman artık gerçekten beni çok yoruyor. Ben sizden sevgi dışında hiçbir şey istemedim, hiçbir zaman, kötülük yapmak, saygısızlık yapmak veya hata yapmak da istemedim, yapmadığımı da düşünüyorum. Ama ben iki taraflı oluşan ufak bir pürüzde bile tek taraf olarak bin misli ile ağır ve kılıç kadar keskin cevaplar almaktan, sözler işitmekten çok yoruldum. Benim en ufak reaksiyonumda (ki bunlar da hiçbir zaman benim başlattığım tek taraflı şeyler olmadı) çok ağır laflar işittim, ne nankörlüğüm kaldı, yeri geldi bana hayvan dedin, hatam olmadığı zaman bile hatan var dedin, senin bir dediğini iki etmeyen bana güvenmediğini belirttin ben kendimi ifade bile edemeden. Yanlış anlama lütfen ben bunların hiçbirine karşı çıkamdım, çıkmam, sen büyük olansın, annesin, takdir ve son söz her zaman senin buna saygı duymak ve susmaktır benim yerim. Fakat "Kılıçların açtığı yaralar iyileşir ama, dilin açtığı yara iyileşmez" demiş Hz. Ali. Cidden böyle, keşke yapılan ufak şeyler gibi bu sözler de uçup gitse. Ama maalesef hayatım o kadar zor ve ağır ki, bu hissettiklerimi ne seni, ne Ahmet'i ne de kendimi üzmemek adına belirtmek durumundayım. Küçük yaşlardan beri hep bir sorumluluğum oldu; dersler, aile, yetimlik vs. Yaşıtlarımdan çok daha olgun olduğumu düşünerek, iki olgun insan olarak ve seni ve görüşlerini önemseyen, saygı duyan biri olarak sana yazmak istedim. Seni çok sevsem ve saygı duysam da akıl ve beden sağlığım için artık bunları hak etmediğimi söylemek durumundayım. Hayatı benim için trajik hale getirecek değil huzur verecek insanlara ihtiyacım var. Aile insanın limanıdır. Sen lütfen benim için dalgalı bir deniz olma, sığınacağım liman ol. Seni seviyor ve kararı sana bırakıyorum. Kararına ne olursa olsun saygı duyacağım hep duyduğum gibi. Ya limanım olursun ve fırtınadan kaçar sana ve Ahmet'e sığınırım ya da bu şekilde kalbimden ve ruhumdan her gün biraz biraz daha bir şeyler gider.
