Belki de kimsenin olmaması benim yararımadır?

https://www.youtube.com/watch?v=Yl_1RzHOjYg

Çabuk kırılmaktan korkan biri iş hayatına da atılamaz onu nasıl çözdün peki?

Peki iş hayatı hakkında ne düşünüyorsun?

Olay sadece işten atma değil ki.. İnsanlar ile iletişim problemi mi yaşıyorsun sen?

Anladım bunu aşman gerek sadece eş, sevgili ya da arkadaş olarak bakma hayatımız iletişim üstüne kurulu.

En basit yolu kaçmayacaksın aman kırılırım, yanlış anlar diye korkmayacaksın. İnsanlar seni kırarsa sende karşılık vermeyi öğreneceksin aksi durumda hakkını arayamayan sürekli köşesine kaçan biri olup kalırsın.

Buda aslında ne yapacağını bilememe eylemi değil mi?

İşte doğru yerde vereceğin küçük bir cevap sonra pişmanlığa dönmemesi için tutma içinden geleni söyle, hatalı olursan da özür dilersin çekinme bundan.

O an aklına mı gelmiyor yoksa tıkanıyor musun?

Kaçmak deniyor buna.

O zaman bunu söyle itiraf et kendini doğru tanıt.

Zaten öylesin neden kendini saklama ihtiyacı duyuyorsun?

Kırarlar diye takılıyorsun da her insanın sözü seni neden kırsın ki?

Sen öyle kabulleniyorsun kırıldım kırılacağım hassasım... İnsan güçlü canlıdır sen güçlenmeyi değil sürekli kaçmayı seçiyorsun sadece.

Sen bu durumu kabullenmiş öyle devam edersin anladığım kadarı ile.

Olsun biraz dua et

Sohbet etmek istersen arkadaş olabiliriz

E yani böyle durumdayken ne diye biriyle yakın olmayı bekliyorsun ki? Sen zaten en baştan çizgini çekmiş oluyorsun. Sana kimse yaklaşmaz ki.

İnsanlarla arana sinir koyan ben miyim? 😅 ne demek seçtiğim bir şey değil?

İsteyince de pek bir şey değişmiyor. İnsanlar bir garip çünkü. Üzme kendini boş yere. Yani ne desek çıkamayız işin içinden.

Mutlu olmaya bak sen. Kendini de çok kasma biriyle muhatap olmamak için ya da olmadığın için. Akışına bırak bu işler beklemekle olmaz yani. Ummadık yerden bir şey olur.

Kendinizi geliştirmeye devam edin. Kimseye muhtaç kalmadan mutlu mesut yaşayın.

Alışabilirsin ama mutlu değilsin

ANLADIM…
Öyle bir hayat yaşıyorum ki,
Cenneti de gördüm, cehennemi de
Öyle bir aşk yaşadım ki
Tutkuyu da gördüm, pes etmeyi de

Bazıları seyrederken hayati en önden
Kendime bir sahne buldum oynadım
Öyle bir rol vermişler ki
Okudum okudum anlamadım.
Kendi kendime konuştum bazen evimde
Hem kızdım hem güldüm halime
Sonra dedim ki ‘ söz ver kendine ‘
Denizleri seviyorsan, dalgaları da seveceksin
Sevilmek istiyorsan, önce sevmeyi bileceksin
Uçmayı seviyorsan, düşmeyi de bileceksin
Korkarak yaşıyorsan, yalnızca hayatı seyredersin
Öyle bir hayat yaşadım ki, son yolculukları erken tanıdım
Öyle çok değerliymiş ki zaman
Hep acele etmem bundan, anladım…

Freidrich Nietzsche