19da evden ayrılmak doğru bir fikir mi?

Ne yaşadığını bilmiyorum ama annemle ben de çok fazla sorun yaşadım. Beni intihar teşebbüsüne sürükleyen bir sürü şey oldu. Ergenlik şeyslerinin de etkisi vardır illa ki de onunla sınırlı kalmadı. Ben 30 da olsam annem aynı olacaktı. Biraz büyüyünce düşündüm ben de anne olsam çocuğuma böyle mi davranıcam? Falan filan düşünürken konu konuyu açtı mevzusuna döndü ve annemin çocukluğunu ve ailesini düşünmeye başladım. Onda oluşmuş tahribatlara gitti aklım. Bunları düşündükçe kalbim yumuşamaya başladı anneme karşı. Onu karşıma aldım ve hep benim dertlerimle uğraşıyoruz biraz da senin dertlerinden konuşalım dedim. Bu davranış da annemin kalbinin bana ısınmasına sebep oldu. Ona danışanımmış gibi davrandım bir süre dertleştik de dertleştik. Sonra farkettim ki onun yaşadıklarını yaşasam ben ondan beter olurdum. Saygı çerçevesinde bana karış beni gözle beni kısıtla tamam ama beni kabullen dedim. Başta çok sıcak bakmadı. İlk ben onu kabullendim hatalarıyla travmalarıyla fikirleriyle... Çok zorlandık ikimiz de ama bir süre sonra o da beni kabullenmeye başladı. Hala çok fazla sorunumuz oluyor, tartışmalarımız ve fikir ayrılıklarımız oluyor. Fakat birbirimize olan sevgimiz ve saygımız sonsuz. Özür dilemeyi, kabullenmeyi, birbirimize karşı tevazu takınmayı öğrendik. Sık sık Hoʻoponopono yapıyoruz birbirimize karşı. 1-Özür dilerim.2-Lütfen beni affet.3-Teşekkür ederim.4-Seni çok seviyorum. Evden ayrılma mevzusuna gelirsek bu yaşta ayrı yaşamak gerçekten zor ve yorucu ilerideki hayat enerjini kötü etkiler. Ayrıca şöyle bir şey de var ki annenle yıldızlarınız barışmasa bile birbirinizi çok sevmesenizde kafanda onu affetmen arandaki bağı düzeltmen gerekiyor. Eğer annenle hayatın boyunca şimdiki gibi kötü olursan bu her alanda karşına olumsuzluklar getirecektir. Ayrılmanda bir sakınca yok ama annenle aranı düzeltmen en azından kafanda onu affetmen lazım.