Çirkin bir insanım ve hiçbir kız tarafından sevilmiyorum, hayatımı sonlandırmak istiyorum artık?

kimse tarafından sevilmeyip yalnız kalmaya mecbur kalmak o kadar can acıtıcı ki

beni de illa seven birisi varsa neden daha 4 senedir bir yaşanmışlık bir ilişkim yok, ve herkes de o kadar mutluyken

arkadaşlarım tarafından hep dışlandığım sevilmediğim için artık olanlardan uzağım asosyal bir hayatla yaşamım son olcak bence

bu soruyla canım çok çok acıdı ama neyse maalesef 1.67
(nerden geldim ki bu dünyaya her tarafım olumsuzluklarla dolu)

aslında bu yazdıklarının hepsini yaptım okumadığım kitaplar kalmadı yalnız kalarak onca derdimi sıkıntımı gökyüzündeki yıldızlara anlattım yine fayda etmiyor, psikolojik destekler ilaçlar lazım

belki diğer tarafta mutlu olurum diye düşüncelere kapılmazsam intihar etmem
cidden psikolojim alt üst yaa :(

hayır tabiki önemli değil bu boy konusu da benlik olan birşey değil ki :( yerin dibine çok girdiğim oluyor yeri geldi çok rezil oldum kız olsun erkek olsun keşke elimde olsaydı

Sana özelden fotoğrafımı atsam tipsizim diye ağzıma çarparsın inan

sana özelden fotoğrafımı atsam sırf tipsizim diye çarparsın ağzıma nett

o dünyadaki boş insanlar benim canımı fazlasıyla yakmaya, yetiyo maalesef, tabi bu sıkıntılarım sadece bu ilişki, dış görünüş sorunlarıyla da yanıma kalmadı... 21 gündür uzak kaldım herşeyden

bu yaştan sonra mı? hayatım sona ermiş gibi birşey

evet 18 :(

ben yolun başında kaybettim desene :/

bazen benimde ailem olmasaydı diye o kadar keşkelere kaldım ki beni ailem sevmiyor bir kız nasıl sevsin, bir insan nasıl sevsin ki😒

sükredecek bir halim olsa tamam haklısın derim. ama yok maalesef, bazı insanlar net olarak acı çekmek için yaratılmış onlardan biri de ben oluyorum. boyum mesela 1.67 küçük gösteriyorum diye kızlar tarafından dalga konuları oldum, reddedildi mesela ben şükür mü edeyim şimdi o kaderimi böyle belirledi diye?

sevsem de birşey değişmeyecek ki

bu saatten sonra sevgilimin olacağı düşüncesine nasıl inanabilirim ki, kızlar artık çok çok yakışıklı olanlara bakıyor onlar varken ben çöpe atılırım. d

aslında tarzım saç modelim falan yerinde ama yinede bu zamana kadar kimse tarafından sevilemedim, veya olduğum şehir mi bana göre değil hiçbir fikrim yok, ve böyle düşündükce sürekli kendime zarar veresim var :(

büyütmek değil aslında sürekli terslenen birisi olup sevilmediğim için özgüven diye birşey kalmadı ki

insanlar konusunda bir fikrim yok onlsrsu göre tipim olsa belki sevilen bir kişi olurdum

bak önüme gelip birisiyle tanışmak istesem oracıkta dünyanın en kötü insanıymış gibi bakılırım, veya insanları mı çok takıyorum bilemem, birazcık mutlu olsam herşey normale dönecek ama olmuyor işte, bildiğin antidepresan markası var mı

antidepresan belki iyi gelir bana

günaydın bu arada. prozac diye ağır bir antidepresan buldum günde 1 defa alınması lazım ama ben bu ruhla günde 3-4 tane kullanırım diye düşünüyorum

sadece bir kız tarafından değil hiçbir insan tarafından sevilmiyorum, o zaman neden geldim ki hayata :(

olmayan hayat nasıl yaşansın ki 😅

o zaman mutlu olamıcaksam bu hayata gerek de yok bence. d

ya bak anlamadın ben sadece mutlu olmak istiyorum ve ben ne zaman mutlu olmaya çalışsam, bir hayat umudu bulsam kaybeden hep ben oluyorum sadece birazcık gülümsesem herşey normale dönerdi belki de ee böyle olursa sence neden bir insan yaşasın ki inan cehennemi dünyada yaşıyorum ben böyle dünyanın.. neyse

ucunda kaybedeceğin birşey olduğunu biliyorsun ve bunu bildiğin halde çabalıyorsun. bu insanın her türlü yaşantısını bozuyor pes etmicem desen de düşsem de kalksam da dersin ama sırtına hiç olmadık kadar ağırlık verirler, yoruldum dedikçe yokuş oluyorlar hep.. bazen kendimi yokladığım zaman ben ne için yaşıyorum dediğimde sürekli hayatımı kahrediyorum, insanların tutuncak bir dalı hep olur keşke benim de bir tutunacak dalım olsa da bu kadar acı çekmesem diye her gece gökyüzündeki yıldızı izlerken yastığım ıslanır benim yalnızlıktan gökyüzüyle konuşuyorum artık içime ata ata o da kabul etmiyor.

önerilerin için teşekkür ederim kafamda var birşey ya gerçekleştiririm ya da yapmam, hayat senin hayatın naparsan yap diyosun yani bana anladıım. d

üzüldüğün zaman kendi mutlu edebiliyorsun değil mi? kendine, mutluluğuna tutunabiliyosun ama ben tutunamıyorum hayatım bir taraftan kayıp gidiyor ben kimseye tutunamadıkca

benim bana yetecek kadar gücüm olsa keşke kimseye gerek duymam ama hiçbirşeyee tahammül edemiyorum artık kalbim falan kalmadı insanlar yüzünden... gidip mutluluk, love enjektesi de yapamıyoruz ki... nalet olsun bu dünyaya geldiğim güne de getirene de

insanların bana nefret kustuğu bu kötü hayatımda keşke bir tek kişi tarafından sevilsem de herşey normale dönse

kendimi sevmem için bir sebep yok başkaları o kadar yakışıklı kii

kendimi sevsem peki beni kim sevecek
kimse..

kendimi onlarla kıyaslamak yerine ben neden onlar gibi değilim, ve öyle olanlar daha çok seviliyor gözümle çok gördüm, insanın sevgiye aç olması gerçekten çok üzüyor benim kalbimii🙄:(

peki benim neden o zaman böyle sorunlarım var ve sürekli psikolojim bozuluyor?

benim karşıma hep dış görünüş olarak sevenler çıktı ama :(

insanın dışını sevmeden içini merak etmeyecek insanlar dolu etrafımda