Sevdiğiniz kişi tarafından umursanmamak mı sizi daha çok üzer yoksa ciddiye alınmamak mı?

Ben ciddi bir insan değilim, her ne kadar öyle görseler bile asla daimi bir ciddiyetle yaşamıyorum. Ha ciddiyetin sınırı vardır; ilişkide "tasvip etmediğiniz" dürtüleri karşınızdaki insanla ortak karara bağlayıp birleştirmezseniz o katlanılamaz. Ama süreklilik ihtiva eden ciddilik bende de yok; bu durumda ilişkimiz otomatikman çocuksuluğa evriliyor. Yalnız umursanmamak benim lügatımda "görmezden gelinmek, yok sayılmak" çağrışımlarını yaptığından bunu asla kabul edemem. İlgisiz ve alakasız ilişkiyi kimse istemez; fikirlerimi sunamadığım ve zevklerimi yaşayamadığım keyif alamadığım ilişkinin içerisinde bulunmam. Gamsız bir insanım büyük ölçekte, lakin sevdiğim şeyleri umursuyorum ben boş beleş işlerden izole yaşıyorum. İlişkiyi tarumar eden "ilgisizlik" denen kavramdır en başında. Siz bunun ciddiyet dozunu ve umursama derecesini orta kararda buluşturmalısınız. Yemek yapmak gibi düşünün, azı karar çoğu zarar prensibiyle hareket edin. Kimse kimsenin kölesi veya oyuncağı değil; her şey karşılıklı. Çıkara dayalı bir karşılık gibi görünmese de "sevgi denen olguyu" bedavaya paylaşmıyoruz. Her türlü karşılığını bekliyoruz, platonik değilsek ki onlar bile bir süre sonra kurgulara erişiyor; yükümlülükleri yerine getireceğiz.