Duygular engellenemez yalnızca dizginlenebilir. Bunu süreklilik haline getirip açığa çıkartmak yerine mantığınızla hareket ederseniz büyük ölçüde faydasını görürsünüz. Kendimden örnek vereceğim asla duygularımla hareket etmiyorum, duygularımı engellemedim onları aklımın demir parmaklıkları ardına hapsettim sadece. Tamamen mantığımla bakıyorum olaylara asla duygusallık katmıyorum. Bunu görenler duygularımın olmadığını veya duygularımı bir türlü kullanamadığımı söylüyorlar. Aslına bakarsanız kullanmak istemiyorum "duygusal olmak zaaftır" bana kalırsa. Duygularınızı dizginleyebilirsiniz pek tabii muhtemeldir, çok zor olacağını düşünmüyorum. Yaşadıklarınız neticesinde birtakım duygusal bağlarınızın zayıfladığını hissiyatınızın düşük noktaya geldiğini görebilirsiniz. Tecrübelerin çıkarımlarında hatalara tekrar tekrar yer bulunmamaktadır. Duygusallığını ön planda tutan insan belki beşeri anlamda içtimai boyutta fayda sağlar ama günün birinde onların esiri haline gelirse ihtimalini düşünmelidir. Duygular kontrol altına alınabilir yıllardır yapıyorum, insan kendini kontrol edebiliyor. Şartlandığınız zaman beyniniz durumları rasyonel algılıyor duygularınıza söz hakkı dahi düşmüyor.
Duygular elbette engellenemez, fakat farklı duyguların hissedilmesi sağlanarak, bastırılabilir yalnızca... Zaten içinden çıkamadığımız anlarda mantığımızı ön planda tutmayı tercih etmiyor muyuz genelde? Bir şekilde dengeliyoruz böyle yaparak..
Maalesef engellenmiyor knk yaparım diyorsun yapamazsın unuttum bile dersin aklının bir köşesindedir artık onu görünce heyecanlanmam dersin ama görünce elin ayağın birbirine dolaşır yani bu neredeyse imkansız. . .