Sevgilimi terkettim, pişman değilim , üzülmüyorum , ağlamıyorum da ama içim bir tuhaf. Sahi Neden böyle?

😂. Bunu kendime sorduğumda iyilik ve kötülük meleklerim kavga edip kafamı karıştırıyorlar sağolsunlar. O yüzden net bir cevap bulamıyorum

Hakli ve haksız yanlarım mutlaka var. İlk dönemlerdeki o muhteşem anlar yerini yavaş yavaş kavgalara kızgınlıklara hatalara bırakmaya başlamıştı. Ders çıkarılması gerekirken aksine Her bir özür , pişmanlık daha çok birikmeye başladı ve bu bende acaba yanlış birisimiyim onun için? hissine kapilmama sebep oldu.

İşte bundan önce de sevgilim olsaydı en azından tecrübe kasmis olurdum ve dün biten ilişkim belki de bitmemiş olurdu... Tüm tecrübelerimi bununla yaşadım iyi kötü.. bu da çok yordu haliyle

Evet böyle bir ihtimal de vardı daha iyi olabilirdi herşey. Ama benim inancım bitmişti , aynı zamanda geçmişte yaptığı bir hatadan dolayı da ona karşı içimde bir güvensizliğimde var ve bunu yenemiyorum. Birakmamdaki en büyük etkenlerden biri de buydu zaten

😆. Aslında gülmemeliyim ve doğru söylüyorsun o zaman birakmaliydim ama bırakmadım. Olay ise şu : başka birisiyle ben varken konuşuyordu ve benimle bitirmek istiyordu , tabii bende köpekler gibi yalvarıp geri dönmesini istiyordum bir nevi gururumu ayaklarımın altına alıp ona koştum yaptıklarını bildiğim halde. Şimdi haksız gibi görünsemde hiç unutamayacağım birşey ve en önemlisi gururumu kaybedişim benim üzülmemi aglamamı veya pişman olmamı engelliyor.

Aşk mı? O da ne? Uzun zamandır kalbime dokunmayan birşey diye hatırlıyorum. Tamamen alışkanlık oldu son 1.5 sene... İlk seneler cicim aylarıydi ve güzeldi. Amaannn neyse aşk olsaydı duramazdim dediğin gibi :/

Gerçekten üzülmüyorum. Tuhaf olan da bu işte. Ama böyle davranarak ve bu davranışimi ona göstererek büyük bir acımasızlık yapıyorum. Çok şaşırtıcı bir durumdayımmm resmen

Özlemiyorum. Endişeleniyorum