Aşk çocuğu musunuz? Anne babanız birbirini, görerek, severek mi evlenmişler?

Benim ailem klasik görücü usulü. Hiç sevmezler birbirlerini. Anlaşamazlar. Nefret ediyorlar. Birbirlerine karşı saygı denen sey hic yok zaten. Bu durumlar cocukları olarak bize de fazlasıyla yansıyor. Anne baba mutlu olmayınca cocuklarda mutlu olmuyor. Cok isterdim. Anne babam mutlu olsun. Iyi anlaşsınlar. Hep tartışma, gürültü. Babam geliyor annemden yakınıyor bana. Annem aynı sekilde. Su yasima kadar hep aralarında kaldım. Kavga ettiklerinde cok üzüldüm. Siddet falan yok cok şükür. Ama tartismalar oluyor. Alıştım artik diyorum ama her tartistiklarinda hala üzülüyorum. Diger ailelere özeniyorum. Ailemi gördükçe aşk evliligi daha mantıklı geliyor. kim sevilmek istemez ki su dunyada. Mutlu, saygılı, babamla annemin birbirine aşkla baktığı, saygi, sevgi gosterdikleri mutlu bir ailede büyümek isterdim. Aranızda var mi aşk cocugu olan? Erkek annesinin surda bir kiz varmış onu alalım diyerek evlenenlerin pek mutlu oldugunu görmedim. Vardir belki mutlu olan bilemiyorum. Ama bir cocuk olarak birbirlerini sevmeyen ebeveynlerle büyümek benim psikolojimi, evlilige bakış açımı degistiriyor. mutlulugumu elimden alıyor. Çocuklarım böyle olsun istemem ilerde. Benim gibi olan ya da aşk cocugu olan, anne babasının farklı tanışma hikayeleri olan var mi aramızda😊