Artık hiçbir şeye önem verip sevinmiyorum ya da üzülmüyorum!

Arkadaşlar ben oldum olası hep mutsuzluk ve geçimsizlik içinde büyüdüm.Ama son 2 yıldır inanılmaz derecede acılar çektim hayatın acımasız yüzünü gördüm ve yaşadım nice depresyonlar geçirdim nice günler gözlerimdeki yaşlar kurumak bilmiyordu kısacası çok ama çok acı çektim cehennemi kendi gözümle gördüm :( eskiden yani en fazla 2 yıl önce küçücük önemsiz birşey duyduğumda ve gördüğümde ya üzülürdüm ya sevinirdim yani herhangi bir tepki gösterirdim mesela yurtdışında bir abim var o gelecek bize dedikleri zaman mutluluktan havalara uçar günlükler yazar hislerimi anlatırdım evi yenilerdim tamamen, duvarları boyatırdım.Ama 1 ay önce geldi o gelmeden önce abimin geleceğini duyduğumda 'hm gelecekmi iyi bakalım' dedim.Ya da başka bir abim 2-3 ay sonra evlenecek, duyduğumda hiç tepki göstermedim sadece bazı sorular sordum bu kız kimdir kimdendir o kadar.eskiden olsa değil kendi evimizi mahalleyi bile yenilerdim.Gerçekten çok ama çok değiştim en taş kalpli insan bile benden daha fazla sevinir benden daha fazla üzülür... bana göre yaşadığım acılar beni taş kalpli yaptı sizin fikriniz nedir?