Arkadaş canlısı olmanın yararı ve zararları hakkında neler düşünüyorsunuz?

selam şavk.samimiyetin ve arkadaş canlısı olmanın olumlu yanını tahmin etmek zor değil ama olumsuz yanını tahlil etmek önemlidir.hemcinslerimin kendi arasındaki en büyük kompleksi(cahil olanlardan bahsediyorum)güçtür...yani ben onunka kavga etsem dövermiyim ya da o tırsak mı ya da yılışık mı?gibi.ve bunu da en kolay samimi olarak tahlil ederler.yani sendeki iyi niyet ile yılışıklık arasındaki farkı analiz edip doğru fırsatı kollamaya kalkarlar.sana kendi hakkımda bu konuda örnek vereyim.ben İstanbul gibi bir memlekette büyümüş ve bir allahın kulu ile kavga etmemiş birisiyim.sebebi çok basittir.ben bir insanla kavga ede bilmem için o insanın namusuma dil uzatması gerekir yani ana avrat sövmesi gerekir.bundan bir süre önce kendi işime geçmeden önce bir otomotiv firmasında satış danışmanı olarak çalışıyordum.plazada bende dahil herkez yeni idi.ben yıllarca ticaretin içinde büyüdüğüm için kişisel artılarım oldukça kemikleşmiştir.mesela müşterim hariç yüzümün güldüğünü gören pek olmaz.aşırı ciddiyimdir.paydos ederim o zaman başka olurum ama mesai saatleri içinde aşırı ciddiyimdir ve herkezle lakayit olmam.müdür vardır bir onunla konuşur ederim neyse...benim kalıplarımda bir çocuk daha var bu arada ama sürekli benimle samimi olmaya çalışıyor.ilk gözgöze gelişimizde o çocuktaki o kompleksi görmüştüm.bir gün şirket içi nedenlerden ve tesbit ettiğim bazı çirkin şeylerden dolayı ben işi bırakmış adeta eylence moduna dönmüştüm.zannımca o çocuk benim esasda da böyle biri olduğumu sanmıştı.aramızda küçük bir tartışma çıktı ve birden ayağa kalkıp üzerime yürümeye başladı.ben öylece bakıyorum araya girdiler filan.elbette ciddiye almadım.ona da söyledim zaten.benim bir insanla kavga etmem için o insanın benim namusuma dil uzatması gerekir diye(zarfı atmıştım)ama o bunu yapmaya cesaret edememişti)verhasıl kelam.hemcinslerimin hayvansı bir kompleksi vardır o komplekse sahip olanlar da ancak bu yolla deşifre olur ve veya edilir.

İnsanlara yakın davranmam. Kaba ve saldırgan asla değilim. Hatta centilmenliği ve saygınlığı her zaman savunmuşumdur fakat insanoğlunun defolarını, hatalarını ve kusurlarını gördükçe özellikle yetersiz insanlara karşı kendimi açmamaya özen gösteriyorum.

Hele ki biz Türkler sıcakkanlı ve dost canlısı olduğumuz için bazı sınırları geçmekte bir sorun görmüyoruz. Daha temel değerleri oturtamadığımız, işimize geldiği gibi davranıp, her şeyi başkalarından beklediğimiz ve kaypak olduğumuz için medeniyeti ve görgü kurallarını anlamakta zorlanıyoruz. Bu eksikliklerimizi de samimiyetle çözmeye çalışıyoruz.

Her iki fikrin kendine göre avantajları ve zayıf yanları var.

Ben hayatım boyunca kuralların ve kanunların ışığında hareket etmeye çalıştım. Bizi birbirimize karşı sorumlu kılan ana değerlerin önce bizi kapsayan kurallar olması gerektiğine inandım. Arkasından manevi duygular gelmeli.

İnsanlar sosyal canlılardır. Arkadaşlık etmeye, samimiyet kurmaya ihtiyacımız olsa da bize en çok zarar verenler yine en yakınımızdakiler oluyor. Arkadaş canlısı olmadan önce temel kavramları kabul edip doğru kişilikler sergilemek asıl görevimiz olmalı.

İnsanların bana samimi ve yakın davranmasındansa bana saygı göstermelerini tercih ederim.

Bir de ağır abilerden dinleyelim o zaman :