Kendimi küçülmüş hissediyorum. Hata bende mi?

Yarın annesini ziyarete gidicez. Ayda bir ugrariz sevgilimle. Sevgilimle bir sene oldu. Telefonda konuşurken spor ayakkabı almam gerekiyo yırtıldı dedim. İki aydir o sekilde giyiyorum. Ama topuguda ortadan acildi sonunda. Konu ayakkabilardi. Kendi acmisti. Bize geldikten sonra sana ayakkabı bakalım Hediye alıyım dedi. İlk defa olucak biseydi. Olur dedim. Hem sevindim hem utandım. Hem beni sahiplendigini hissedip mutlu oldum. Kimseden bisey isteyemem annemden babamdan bile. şu an durumumuz pek iyi değil ama iyiykende isteyemezdim. Son seneler herseyimi para biriktirip kendim almistim. okuyorum. yeni sayilan ama az kullandigim esyalarimi arkadaslarima hediye veriyorum. Eski şeyleride yardim derneğinin sepetini atiyorum. Keşke yeni alipta sepete atsam ama elimden gelen bu. O tabanı yırtık ayakkabimda birini biraz idari eder diye bugün sepete aticaktim ama sevgilime yarınki ayakkabı konusunda yazdım. Surda indirim varmis. Oraya gideriz. Ve dedim ki Hem utanıyorum hem garip geliyo. Üzerine mesaj geldi. Ayakkabıyi almayalım tatlım. Yemek yeriz diyordu. Şok oldum. ezildim. keşke basta kabul etmeseydim. İhtiyacim olduğunu bile bile yazdigi şeye bakakaldim. Annenle yeriz zaten dedim. Neden vazgectinki Sen soylemesen asla konusunu acmazdim dedim. Üzüldüm. Dışarıda yemek yemekle delik ayakkabiyla dolasmamak bir mi? İnsan sözünden nasıl döner ki. Çok uzuluyorum kabul edip salak yerine konmusum gibi. O da okuyo. Ara ara calisiyo. Eline daha yeni para geçti. Ben o da okuyo diye kendi hesabını ödeyen insanım. Dahada bisey isteyemem. Çok utanıyorum.