Eşimi çok bunaltıyorum. Bunun farkındayım ama kendime engel olamıyorum!

Biz ailelerimizden uzakta yaşıyorus. Dünyanın başka bir ucundayız. Eşim, ben ve oğlum. Başka kimsemiz yok burada. Tek başıma mutlu olamıyorum. Herşeyde eşimide yanımda istiyorum. Spora, havuza, alışverişe, parka, dışarıya heryere benimle gelsin istiyorum. Türkler var ama hiçbiriyle anlaşamıyorum. Üniversite yaşamına da ayak uyduramıyorum. Evli çocuklu bir kadınım sonuçta. Onlarınki partiler, eğlenceler, barlar diskolar genelde. Eşim evcil bir adam evde oturmak ona yetiyor. Bende hep çıkmak istiyrum. Aramızdaki yaş farkı en çok bu noktada ortaya çıkıyor. Çoğu zaman onu zorluyorum. Eşimide anlıyorum haftanın 6 günü eşek gibi çalışıyor, pazar gününü evde geçirmek istiyor. Ama bende haftanın 5 günü okuldayım, cumarteside temizlik, yemek, çamaşır, ütüyle geçiyor. Pazar değişik bişeyler istiyorum. Tek başıma, ya da sadece oğlumla mutlu olmayı beceremiyorum. Eşime karşı saplantılı bir hale geldim. Yatağa bile onsuz gitmiyorum. Bu yüzden uyku düzenimde çok bozuldu, o çok geç yatar gece yarılarına kadar onu bekliyorum. Çoğu zaman kanepede uyukluyorum beni yukarıya çıkartıyor. Ne yapmalıyım bilmiyorum? Ben onu çok seviyorum ama bu sevgim saplantı halini aldı galiba... Acaba psikologmu görsem bilmiyorum.