Tabuları Yıkıyoruz! "Git" Demek "Kal" Demekten Çok Daha Zordur

Bazen işin ucunu bırakmak gerekir. Bazen geri çekilip, olayların kendi doğrultusunu bulmasına izin vermen gerekir. Bazen evet… Bazen kaybettiğini kabul etmelisin. Ve bunu kabullenmenin de incelikleri olduğunu bilmelisin.

Bazen "Git" demek çok zordur.

Delicesine severken, onsuz yaşamanın mümkün olmayacağını düşünürken git demekten insanı yerle bir eder. Ama bazen şartlar bunu gerektirir. Bir mecburiyet ihanet ya da güvensizlik sonucunda en büyük aşklar, en imrenilesi ilişkiler bitebilir. İçi yana yana git derler şüphesiz.

Önce büyük bir kavga sonra çaresizce bir kabulleniş. Hissiz bir gülüşle kurulan cümleler ve söylenen kuru, soğuk vedalar.

Gitmek için arkasını döndüğünü görünce ölümüne kederlenir. Biraz daha kalsa, son bir kez sarılsa .. diye aklından geçirir ellerinde olmadan. Kendisine itiraf etmese de, gitmesini hiç istemez. İkna edilmek istiyordur ama bir yandan tüm bunların bitmesini de diler.

Bu adam/kadın olmadan bir süre mutlu olamayacaktır. Uzun bir süre. Yıllarca süreceğini bilir. Bunun ölene kadar sürmesinden korkar. Muhtemelen öyle de olacaktır, kalbindeki huzursuz sancı bu sonun kaçınılmaz olduğunu gösterir. O'nsuz olamayacakmış gibi gelir. Kalan birkaç saniyenin sonsuza kadar sürmesini ister. Hem bu saniyeleri uzatmak, hem de içindeki derin vicdan azabından kurtulmak için "Git artık" diye söylenir.

Kovulan kişi "Peki," der acı bir kabullenişle. "Gidiyorum. Bundan sonra beni görmeyeceksin. Kendine iyi bak... Aklına geldiğimde umarım kötü anılardan çok, güzel anılarla hatırlarsın. Kısa da olsa seni mutlu edecek bir şeyler yapabilmişimdir umarım. Kendine iyi bak!" der ve hızlı adımlar atarak kısa sürede karanlıklar içinde kaybolur.

Terk eden de kaybolur.

Zamandan öte, mekandan bağımsız, bir ruh gibi bedensiz kalakalır yolun ortasında. Az önceki market sahibi dükkanını kapatıp gitmiştir. Uluyan köpek sessizdir. El ele dolaşan çiftler yoktur. Yağmur bile terk etmiştir onu. Artık gökyüzünden o ferahlık inmiyordur. Üşümüyor, titremiyor, hissetmiyor ve yaşamıyordur. Artık kendisine ait küçük dünyasının perdelerinin çekildiğini düşünür. Sonsuza kadar karanlıkta kalacaktır, aydınlıktan uzaktır artık. Kollarıyla kendini sarar ve şuursuz adımlarla az önce ayrıldığı kişinin yürüdüğü yolu yürür....

Bu bencemi eskilerde kalan ama asla unutulmayan bir İzel şarkısı ile bitirmek istiyorum.

Okuduğunuz için teşekkürler.