Bir an için ümitlendim

Bir an için ümitlendim aslında belkide önümdeki bir ömür için, onunla vakit geçirmeyi, onunla herşeyi yapmayı, onunla yaşamayı istedim. Çok şeydi ona göre istediğim.

Onunla uyanmak istedim onun sesiyle onun öpücüğüyle uyanmak. İçinde sadece onun ve benim olduğum bir dünya istedim. Aslında çok bir şeyde değildi insanın hayatının aşkını hayatının ortasında ve merkezinde istemesi. Hepimiz isteriz bunu ama bu farklıydı. Sabaha kadar onu düşündüm o yeşil gözleriyle o dalgalı sarı saçlarını.

Gözlerinin içine 2 saniyeden fazla bakamıyordum, ellerini tutup sen benimsin diyip yanağını öpemiyordum. O ise herzamanki gibiydi hiç değişmeyen o kız..

Bazen dilimden birden şiirler, sözler dökülüyordu anlamlı anlamsız.

Bazen dışarı çıkıyordum;

Yürüyordum kalabalığın o azgın olduğu koskoca bir yalnızlıkta. Yürüyordum, umutsuz insanların o karanlık o yalandan neşeli sokaklarında. Ve Sen düşüveriyordun aklıma apansız, Seni düşünüyordum yine salakça bir hüzünle. Düşlediğim bütün manzaralarda gülüşlerin yankılanıyor sanki çığlık çığlığa umut dolu gülüşlerin. Ve yağmur yağıyor yine arabaya biniyorum silecekleri çalıştıyorum, bizim külüstürün buhuyu engellemek için açtığım klima, elimde sigara, aklımda sen, yüreğimde hiç yaşamamış ve hiç yaşanmayacak bir sevda.

Gidiyorum anlamsızca ve durdurak bilmeden yollarda ve her gördüğümü sana benzetiyorum sebebsizce, saplantılıca.

Bazdende saçma sapan benzetmeler yapıyorum kendi kendime konuşuyorum;

İnsanlar şimdilerde birbirine değmeden ten tene, yaşayamıyorlar aşklarını, oysa bir gülüşüne ölesiye kadar ona dokunmamayı seçerim diyorum. Şu zamanın aşklarını anlamıyorum taksi gibi biri biniyor biri iniyor harbiden anlamıyorum oysa ben,

Gölgesini görsem sarılacak gibiyim ama utanırım ki ben.