12 Yıllık Bekleyiş ve Ardından Gelen Hayal Kırıklığı

Güneşli bir gündü. Beden Eğitimi dersindeydik arkadaşlarla dışarıda oynuyorduk. Sene 2004... Onu okulun kapısının önünden geçerken gördüm..

Görmeseydim keşke...

Kenetlenmiştim ona...

Yaşım 10 - 11 aşk falan nedir bilmem ama ilk defa onu gördükten sonra farklı bir şey oldu. Onu biraz daha görmek istedim ve hayatımda okuldan kaçtığım ilk gün o gün oldu. Arkadaşımın kolundan tutup hadi gidiyoruz dedim ve neden ne oldu sorularına bile cevap vermeden duvardan atlayıp peşlerinden gittik.. Anne babasıyla idi. Mezarlığa gidiyordu biz de takip ettik oraya kadar ve bir yerde durdular, biz de öyle. Şu yaşımda bile kızların gözlerine, yüzüne bakmaya utanan biri olarak o gün aralıksız o kıza bakıyordum...

İlk bakışın ardından 5 sene geçti...

O günden sonra onu göremedim bir daha. Çünkü bir yıl sonra farklı bir şehre taşındık. Baya yorucu ve yıpratıcı 5 seneydi. Minik bir hoşlantıydı dedim. Daha doğrusu çabuk unutmuştum onu. Ta ki onu tekrar görene kadar.

Memleketime tekrar döndükten kısa bir süre sonra amcamın düğünü oldu. Bir daha göreceğimi tahmin etmezdim onu ama onu düğünde gördüm. Aradan 5 yıl geçmesine rağmen, hayatın bizi değiştirmiş olmasını da hesaba katarsak onu tek bakışta tanımıştım. Oydu evet. 11 yaşındayken gördüğüm kızın ta kendisiydi...

Hoşlantı sevgiye dönüşüyordu...

Onu tekrar gördükten sonra içimde bir umut oldu. Taa o günden kalma bir hoşlantı tekrar gün yüzüne çıkmıştı. Onunla konuşmak farz olmuştu ama o kadar güzel ve ulaşılmaz geliyordu ki gözüme o cesareti göstermem uzak bir ihtimaldi benim için...

Ve aradan tam 12 yıl geçti... Açıldım...

Açıldım evet. İlk defa birine açılıyordum. 21 yaşındaydım ona açıldığımda ama sonuç ne yazık ki hüsran oldu. Ona başında beri olan her şeyi, hislerimi, düşüncelerimi, duygularımı en ince ayrıntısına kadar anlattım dinledi dinledi ve dediği şeyler de şu oldu:

"Sen kim oluyorsun da bana böyle bir şey diyebiliyorsun? Sakın bir daha ismimi ağzına alma ve de bulunduğum ortama gelme."

Sevgi nefrete dönüştü...

"Tamam" diyebildim sadece. Ne diyebilirdim ki başka.

Bu kız ilk hoşlandığım kız olduğu gibi ilk nefret ettiğim insan da oldu aynı zamanda.

İlk deneyimim böyle oldu. Ve şu an hala yalnızım. Belki de red cevabı alma korkusundandır.

O günden sonra o kızı Allah'a havale edip kendim için de hayırlısını diledim hep...

Umarım hepimizin hakkında hayırlısı neyse o olur...