Sevmeyin, Aşık olmayın, Değer Vermeyin!

Sen çok seversin, o sevmez.

Sen çok üzerine düşersin, o düşmez.
Sen onu ondan çok düşünürsün, o düşünmez.
Sen her an onunla konuşmak, mesajlaşmak, görüşmek istersin, o istemez.
Sen uzun vade de hayaller kurarsın, o peşin çalışır.
Sen çok sevdiğin için onu kırmamaya çalışırsın, o paramparça eder.
Sen onun hasreti ile yanıp kül olursun, o ateşi başkalarına yakar.
Senin gözün ondan başkasını görmez, o kartal gözü gibi herkesi görür.
Senin hislerin tertemizdir, onunki art niyetli.
Senin aklından bir an çıkmaz, onun aklı başka yer gezer.

Öyle çok sevmişsindir ki;

- Onun hiç bir kusurunu görmezsin.
- O ne derse tamam dersin.
- Onun tek bir cümlesine dünyaları verirsin.
- Onun için arkadaşlarını, dostlarını geri plana atarsın.
- Onunla uyur, onunla uyanırsın.

Sonuç hep ne olmuştur peki?

Sen ağzınla kuşta tutsan HİÇ BİR ŞEKİLDE YARANAMAZSIN !!! Çünkü sevgiyi hiç hak etmemiş bir insanı sevmişsindir. Sonra düşünürsün, ben ne yaptım da bunları hak ettim?

Pişman olursun; verdiğin emeklere, harcadığın zamana, beslediğin tertemiz saf duygulara. Yaşadığın bu tecrübe ile hayata daha sert davranmaya başlarsın. Artık insanlara güvenin kalmamış herkes sana aynı acıları yaşatacakmış gibi düşünür, hiç kimseye tekrar aynı duyguları besleyemezsin...

Çünkü o eski saf temiz duyguların gitmiş yerine mantık gelmiştir. Mantık ile sevgi aşk bitmiştir. Her ne kadar kaya gibi görüntü versen de yine birileri çıkar inciltir seni... Yaşam sürdüğü sürece iyi-kötü, vefalı-vefasız- sevgili-sevgisiz, ilgili-ilgisiz, uysal-çirkef, zalim-adaletli, saf-art niyetli insanlar daima olacaktır...