Ayrılsak da Beraberiz (!)

Dikkat! Kafa karışıklığının önlenmesi için gerekli tedbirler alınmaya çalışılmıştır. Hoşgörülü olup koltuğunuza oturabilirsiniz. :)

Aradan beş buçuk ay geçti ama bizi sanki hala birbirimize çeken bir şey var. Daha öncede küslüklerimiz olmuştu ama bu en uzunu. Eminim aranızda çok daha uzun süreler küslükler yaşamış ve yaşayan kişiler vardır. Bu yüzden size danışıyorum.

Olay benim ona yapma, eğer yaparsan beni unut dememle başladı. Aslında olay onu çok sevdiğini söyleyen ve duygu sömürüsü yapan zeka seviyesi düşük arkadaşa, arkadaşlarının zoruyla (Bu yüzden ona çok yüklendim kendi kararlarını kendin ver diye. Öyle böyle değildi yani onun durumu. Anca yola getirebildim diyelim.) 2. kez şans vermesiydi. (Yanlış duymadınız iki evet 2!!!) (Asla böyle bir rest çekmezdim ama olayın benim için olan ciddiyetini siz düşünün.)

Bide baya yakınız o zamanlar, bende aramızdaki bu ilişkiyi biraz zamana bırakmak isteyince olan oldu (Ne o yangından mal kaçırır gibi? Risk aldım mutluyum.) ve aslında kendi ellerimle teslim etmiş gibi oldum. Tabi bir de okul ortamı ya, can sıkıcı haliyle. O da bana arkadaşlarının baskısı altında kaldığını ve olsun bitsin gibi halledileceğini söyledi.

Ne mi oldu? İlişkiden daha çok gözümün önünde geçen asker arkadaşlığı temalı iki buçuk hafta dayanılmış bu olay onun bana olan mahcubiyetiyle bitti. Biz neydik diye soracak olursanız, sevgili gibiyken (İkimiz de bilmiyorduk tabi bunu. Bilmemezlikten geliyorduk diyelim. İroni işte.) Bu olayın yaşanması, onun o kadar da abartma demesi ve beni seri katil profiline sokması.(Seviyorum dememekten işte ya. Zaman istemekten daha doğal ne olabilir? Kafam rahat olsun bana ne?)

İşte o günden sonra ben dediğimi yaptım ama açıkçası hala yanımda olmasını bir o kadar da gözüme görünmemesini istiyordum. Neyse o olay bittikten sonra hiçbir şey olmamış gibi konuşmaya çalışması, yanıma gelmesi,şakayla karışık yüzüme falan dokunması hem hoşuma gidiyor ama geçmişi düşündükçe de delirtiyordu.

Ben yüz vermemeye devam ettim ama bir açık kapı da bırakmak istedim. Neyse işte malum sosyal medyadan birbirimizin beğendiği fotoğraflarla verilmeye çalışılan mesajlar, (arkadaşlar vasıtasıyla edinilen bilgidir. :) ) saçma sebepler bulup yanımıza gelmesi ve yüzüme bakıp benden tepki görmeyince gitmesi (Kendi kaşındı biliyor tabi suçlu olduğunu.)

Günler böyle geçerken en son arkadaşım bana 'Bırak artık bu tavrı, kız daha ne yapsın?' diyerek, "Seviyorsanız doğru düzgün konuşun kendi canını da sıkma, ben her zaman yanındayım kardeşim" diyerek herkese örnek olmakla beraber biraz da azarladı. :) Aramızda buluşma ayarlayalım, sonra baş başa bırakırız sizi öyle çözersiniz diye ayaküstü son derece profesyonel bir plan yaptı. :)

Maalesef benimde kafama yatan bu basit planda, ya hep ya hiç temalı bir konuşma yapıp, yarım kaldığımızı söylemeyi, üstüme düşen bir görev olarak görüp ve yapacağımız bu konuşmada mantığı bir kenara bırakıp (hayatta yapmayacağım şey :) ) duyguların ön planda olmasını istediğim ve planladığım bu günümüzde, biletlerinizi hemen ayırtmanızı öneririm.

Her türlü soru, görüş, tavsiyenizi yazın esirgemeyin lütfen. Düzgün bir şey gelmez ki başımıza karmaşık işte. :)

Hem soru hem bence yaptım lütfen taşlamayın. :)